غزل شماره ۱۳۶
غزل شماره ۱۳۶
ماه من ای بدر آفتاب شمایل
شاه من ای خسرو خجسته خصایل
دیده ترسا به هیچ دیر و کلیسا
چون تو ندیده بتی بدیع شمایل
فتنه چشمت بلای جان بزرگان
رشته زلفت بقای عمر قبایل
ابرو و چشمت قرین هم به چه ماند
ترک سیاهی که تیغ کرده حمایل
عفو تو بر جرم خود شفیع نمودم
بهتر از اینم دگر کدام وسایل
پاره کنم پیرهن که هیچ نگنجد
جز بدن اندر میان ما و تو حایل
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: شاعر در این شعر از معشوق خود با زبان زیبا و خیال‌انگیز تعریف می‌کند. او معشوق را به ماه و آفتاب تشبیه کرده و ویژگی‌های نیک و خجسته‌اش را ستایش می‌کند. شاعر به زیبایی معشوق اشاره کرده و می‌گوید که چشم فریبنده او باعث به‌وجود آمدن فتنه‌ها در جان بزرگان می‌شود. او با توصیف ابرو و چشمان معشوق، به جذابیت و قدرت آن اشاره می‌کند و در نهایت به این نکته می‌پردازد که هیچ چیز نمی‌تواند میان او و معشوقش حایل شود. شاعر از معشوق تقاضای عفو می‌کند و بیان می‌کند که هیچ چیز جز بدنش در میان آنها وجود ندارد.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود