غزل شماره ۵۷
غزل شماره ۵۷
حق انصاف عجب مملکتی مسکن ماست
پیر ما پیرو ما رهبر ما رهزن ماست
ما در این شهر امیریم که از همت دوست
آفتاب فلکی کودکی از برزن ماست
ما به بازار غمش جوهریان عجبیم
اشک ما گوهر ما دیده ما مخزن ماست
سنبل زلف تو شد خوشه ما بی خرمن
واین عجب تر که همان خوشه ما خرمن ماست
تا دل ما هدف ناوک مژگان تو شد
نشتر چشم جهان بین فلک سوزن ماست
ما که با خاطر بدخواه به جنگ آمده ایم
عشق او مغفر ما طره او جوشن ماست
ننگ ما آن که به شیر فلک آریم نبرد
عار ما نیست که زنجیر تو بر گردن ماست
هر شب اندر غم آن ماه ز اشک انجم
افسرا روی سپهر است که چون دامن ماست
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: این شعر درباره احساسات عمیق و پیوندهای انسانی در جامعه‌ای است که عشق و دوستی در آن اهمیت ویژه‌ای دارد. شاعر به زیبایی‌های جهان و تأثیر آن بر دل‌ها اشاره می‌کند. او به جنگ با ناخواسته‌ها و با قلبی پر از عشق سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که ارزش‌ها و احساسات بزرگتر از سختی‌ها و چالش‌های زندگی هستند. در نهایت، شاعر به غم و اندوهی که از جدایی و دوری از معشوق ایجاد می‌شود، می‌پردازد و شب را نمادی از این اندوه می‌سازد.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود