غزل شماره ۵۹
غزل شماره ۵۹
ماه ما را آسمانی دیگر است
سرو ما را بوستانی دیگر است
گو دگر کیوان مده زحمت به خویش
کاین فلک را پاسبانی دیگر است
ساکن این ملکم و از یمن عشق
هر دمم جان در جهانی دیگر است
گنگ مادرزادم و در وصف دوست
هر سر مویم زبانی دیگر است
گوش جان را باز کن تا بشنوی
هر زبانم را بیانی دیگر است
زار می نالیدم و آن شوخ گفت
بلبل ما را فغانی دیگر است
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: در این شعر، شاعر به جهانی فراتر از دنیای مادی اشاره می‌کند و به زیبایی و تنوع عشق و ارتباطات اشاره می‌کند. او می‌گوید که ماه و سرو او در فضایی متفاوت و خاص قرار دارند و در این دنیا، عشق به او جنبه‌ای دیگر بخشیده است. همچنین او به تمایز بین زبان‌ها و بیان‌های خود اشاره می‌کند، به طوری که هر بیانی از عشق و دوست، شکل و محتوای خاص خودش را دارد. در نهایت، او احساسات خود را از نالیدن و غم بیان می‌کند و بیان می‌دارد که این احساسات نیز دارای رنگ و بویی متفاوت هستند.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود