شمارهٔ ۱۷۲
شمارهٔ ۱۷۲
ای بوستان لاله رویت بهار من
بندد نگار از تو بهار ای نگار من
بر من خزان بهشت ز اردیبهشت شد
تا صفحه نگار تو آمد بهار من
دارم دلی مشوش و آشفته چون نسیم
تا زلف بی قرار تو آمد قرار من
این مار دوش توست چو ضحاک تازیان
آخر دمار می کشد از روزگار من
داند که نیست جز شکن زلف پرخمت
گر بگذرد نسیم صبا بر دیار من
دیگر مباد چین و تتاری به روزگار
با تار چین زلف تو چین و تتار من
هندوی زلف تیره دلت کرده از فسون
همرنگ خویش بخت من و روزگار من
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: هوش مصنوعی: این شعر در وصف زیبایی و جذابیت محبوب شاعر است. شاعر با تشبیه محبوبش به بهار و گل، احساسی از شیدایی و اشتیاق به او دارد. او از حالت دل‌مشغولی و پریشانی خود به دلیل دوری از محبوب می‌گوید و زلف او را به نوعی نماد خوشبختی و آرامش می‌داند. اشاراتی به مشکلات و سختی‌های زندگی نیز وجود دارد، جایی که محبوب می‌تواند به زندگی‌اش رنگ و بوی جدیدی ببخشد. در نهایت، شاعر به زیبایی زلف محبوب اشاره می‌کند و ارتباط آن را با سرنوشت و خوشبختی‌اش بیان می‌کند.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود