غزل شماره ۵۲
غزل شماره ۵۲
ما را طمع ز ساقی مجلس شراب توست
و از مطرب آرزوی سرود رباب توست
جانم فتاده همچو سکندر ز تشنگی
در ظلمتی که چشمه حیوانش آب توست
معمور مسکنی است که ویران پذیر نیست
آن خانه دلی که به طغیان خراب توست
من مرغ آشیان کمالم ولی چه سود
بال و پرم شکسته سنگ عتاب توست
مرغ شب است چشم جهان بین آفتاب
آنجا که عکس پرتوی از آفتاب توست
دلدار را ز افسر بی دل خبر دهید
کان رند مست عاشق بی خورد و خواب توست
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: در این شعر، شاعر به عشق و وابستگی عمیق خود به معشوق می‌پردازد. او از طمع و اشتیاق به شراب محبوب سخن می‌گوید و خود را تشنه‌ای می‌داند که در ظلمت، تنها چشمه حیاتش آب معشوق است. شاعر به ویرانی دل و بی‌پناهی ناشی از طغیان عشق اشاره می‌کند و خود را همچون پرنده‌ای که بال و پرش شکسته، در جستجوی کمال می‌داند. او همچنین بر این موضوع تأکید می‌کند که معشوق، مثل آفتابی است که روشنی‌اش در دل‌های عاشقان می‌تابد. در پایان، از عاشقانی که بی‌خواب و بی‌خوراک هستند، یاد می‌کند که تحت تأثیر عشق بی‌پایان معشوق قرار دارند.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود