غزل شماره ۱۹۳

به زبان ساده

هوشواره: این شعر به نوعی تجلی‌گر احساسات عاشقانه و نوعی رهایی از قید و بندهای اجتماعی است. شاعر به مرغ دل خود اشاره می‌کند و او را به نشستن بر بام دعوت می‌کند. به شیخ و تزویر او اشاره می‌کند که او را از حرم راند، اما او غمگین نیست و در دیر (مکانی برای عبادت) مقام خود را یافته است. شاعر به لذتی که از نوشیدن شراب به دست می‌آورد اشاره می‌کند و معتقد است هیچ چیز بهتر از این شرب نیست. او همچنین از بی‌ارزشی خود در بازار صحبت می‌کند و اینکه کسی او را نمی‌خرد یا نمی‌فروشد. در ادامه، او به جنگ و صلح اشاره دارد و می‌گوید که در آشوب و هرج و مرج قیامت، جلوه‌ی معشوق او باعث قعود و قیام می‌شود. نهایتا، او به ارزش‌هایی که در مدرسه آموخته اشاره می‌کند و می‌گوید که این زحمت‌ها را با بهای دو یا سه جام شراب عوض کرده است. در کل، شعر حاکی از یک نوع انتقاد به جامعه و جشن گرفتن لذت‌های زندگی است.

اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.

برگردان به زبان ساده

برگردان این شعر هنوز آماده نشده است