کتابخانه دیجیتال


    با دو بار کلیک روی واژه‌ها یا انتخاب متن و کلیک روی آنها می‌توانید آنها را در لغتنامه ی دهخدا جستجو کنید

    در سر مردان غم عشق تو معجر میکشد
    زاهدان را در خرابات قلندر میکشد
    هشت راه از کعبه وصل تو تا زر میرود
    چار حد از خامه عشق تو تا سر میکشد
    نیک بر سنجم تو را چون زر کنی احوال آنک
    نام عشقت بر زبان میآرد و زر میکشد
    خشک بندی بر نقاب افکنده تا غیرتت
    میل حرمان در هزاران دیده تر میکشد
    دام زلفت بند بر پای دل و دین می نهد
    دست حسنت حلقه در گوش مه وخور میکشد
    آب و گل چون بگسلد زنجیر عشقت تاقضا
    جان و دل را رشته در گردن بدین درمیکشد
    هر که دست آویز او طرف کمند زلف توست
    دولتش بر بام این پیروزه منظر میکشد
    زود عمر عالمی بگسست و خشمت هر زمان
    زیر بیدادی بده آهنگ برتر میکشد
    لاشه ی صبرم که نعل افکنده ی راه عناست
    نزل تیمارت بمنزلگاه محشر میکشد
    پشت و پهلوئی ندارد لیک بار عالمی
    هم چو کلک نجم الدین با جسم لاغرمیکشد
    آن امل بخشی که جودش کار حاتم میکند
    وآن اجل خشمی که قهرش تیغ حیدرمیکشد
    از سر همت خطیب جاه حاکم نسبتش
    طیلسان ماه، دراطرف منبر میکشد
    سیل عزمش رخت گل بر پشت صرصر می نهد
    میل رایش کحل اندر چشم اختر میکشد
    کلک مانی طبعش آن استاد چابک صورت است
    کاذر اندر دستگاه صنع آذر میکشد
    حلقه گوش دواتش چون حسام شاه شرق
    حلقه ها در گوش اهل هفت کشور میکشد
    آب روی حکم کوثر کام او از روی صبر
    روز و شب ماهار در بینی آذر میکشد
    جّره باز ذهن او از آشیان قدسیان
    هر زمانی جبرئیلی را به شهپر میکشد
    بر همه صاحب عیاران می بچربد در کمال
    ناقد ذاتش بهر معیارکش سر میکشد
    رشته ها گر سوی چنبر میکشد سر پس چرا
    رشته او داج خصمش سر به چنبر میکشد
    عقده ی ابروی قهرش ماه را گیسو گشان
    در سیاست گاه صحن ظل اغبر میکشد
    از غبار آستانش هر نفس چشم خرد
    زّله دیگر بزیر آستین بر میکشد
    شاد باش ای محسنی کز منزل احسان تو
    از پی سرمایه هر دم نزل دیگر میکشد
    دل چو با تو عقد بند بکر فکرت را شبی
    تا سحرگاه ابد کابین دختر میکشد
    دایه ابرت در این گهواره ی ازرق حلل
    نیم شیران امل را تنگ در بر میکشد
    دست بیرون کرد رایت ماه را با اوج او
    بر مهی طغرای منشور مزّور میکشد
    نعل شبدیز تو چون شب سرمه سای آمد از آنک
    توتیا در دیده ی این پیر اعور میکشد
    در کمند پیسه ی روز و شب از بنگاه تو
    بخت ناز کبریا بر بام محور میکشد
    عقلت اندر کاردان چون از ممالک دید گفت
    رخش رستم بین که پشماکند برخر میکشد
    صاحبا پرورد کان خاطرم را آسمان
    در صف مدح تو صدر بنده پرور میکشد
    همچو زوار تو گوش هوش ارباب هنر
    از در فکرم بدامن درو گوهر میکشد
    باره ی فضلم و لیکن عالم ابلق مرا
    در قطار صحبت یک عالم استر میکشد
    شاهد طبعم ز بیم چشم مشتی با حفاظ
    چهره ها در پرده خط معنبر میکشد
    الغیاث ای نوح عصمت هین که طوفان بلا
    زورق عمرم بگرداب فنا در میکشد
    تا شب غواص شکل از قعر این بحر نگون
    صد هزاران لولوء خوشاب بر سر میکشد
    رشک انجم باد هر گوهر که از دریای طبع
    خاطرم در سلک اوصاف تو سر در میکشد
    بازو و برزت قوی بادا که چنگال اجل
    فقر را در پای آن دست توانگر میکشد

شما می توانید این مطلب را با صدای خود ضبط کنید و برای دیگران به یادگار بگذارید.

کافی ست فایل مورد نظر را انتخاب کنید و برای ما ارسال کنید. صوت شما پس از تایید ، در سایت نمایش داده خواهد شد.

توجه داشته باشید که برای هر مطلب فقط یک فایل می توانید ارسال کنید و با هر بار ارسال ، فایل های قبلی حذف خواهند شد.

یک فایل آپلود کنید
فرمت های mp3 و wav پذیرفته می شوند.

نظرات

Captcha