شمارهٔ ۷ - در هجو عبدی نامی

شمارهٔ ۷ - در هجو عبدی نامی

قطعه
0
قافیه: تقالب: قطعه
۞
اندازه متن

عبدی آن هرزه گوی یاوه درای

که ز کلکم زبان بریده ترست

گرچه کونش دریده تا بدهن

دهن او ز کون دریده ترست

شنیدن این شعر

در حال بارگذاری صداها…

0.95×

به زبان ساده

هوشواره: هوش مصنوعی: شاعر به انتقاد از عبدی، شخصیتی هرزه‌گو و بی‌محتوا می‌پردازد. او به شیوه‌ای کنایه‌آمیز و طنزآمیز بر این نکته تأکید می‌کند که سخنان عبدی از خود او هم بی‌معناتر است. در این هجو، شاعر تلاش می‌کند تا ناپختگی و زبون بودن عبدی را به تصویر بکشد.

اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.

برگردان به زبان ساده

برگردان این شعر هنوز آماده نشده است

هم‌آهنگ‌ها

مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه

اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود