شمارهٔ ۷ - در هجو عبدی نامی
شمارهٔ ۷ - در هجو عبدی نامی
قطعه
0
قافیه: تقالب: قطعه
۞
اندازه متن
عبدی آن هرزه گوی یاوه درای
که ز کلکم زبان بریده ترست
گرچه کونش دریده تا بدهن
دهن او ز کون دریده ترست
شنیدن این شعر
در حال بارگذاری صداها…
0.95×
به زبان ساده
هوشواره: هوش مصنوعی: شاعر به انتقاد از عبدی، شخصیتی هرزهگو و بیمحتوا میپردازد. او به شیوهای کنایهآمیز و طنزآمیز بر این نکته تأکید میکند که سخنان عبدی از خود او هم بیمعناتر است. در این هجو، شاعر تلاش میکند تا ناپختگی و زبون بودن عبدی را به تصویر بکشد.
اخطار: خلاصههای تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
همآهنگها
مشابهیابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه میشود