شمارهٔ ۵ - تقدیم به ملکه نورجهان

شمارهٔ ۵ - تقدیم به ملکه نورجهان

قطعه
0
قافیه: بقالب: قطعه
۞
اندازه متن

ای مریم مسیح مکان کز بساط نور

سجاده افکند به حریم تو آفتاب

از بهر سبحه تو گهر های خاص را

در چشم خود بجای صدف پرورد سحاب

رخ شوید از چکیده آب وضوی تو

هر حور صبح خیز که سر برکند ز خواب

نزدیک حق تراست قبولی که گر بفرض

فردا کنی دعا شود امروز مستجاب

بیرون ز هفت پرده شرمت عبور نیست

نازل مگر بشأن تو شد آیت حجاب

اوراد صبح و شام ترا گر رقم زنند

حاصل شود ز ادعیه سامان صد کتاب

ای خیمه جلال ترا کز علو قدر

گیسوی حور نایب ابریشمین طناب

ظاهر شکوه افسر ناموس جبرییل

از تار تار معجرت ای مریم انتساب

در بزم عشرت تو کند شمع شوخ چشم

از اختلاط سایه پروانه اجتناب

آن دم که در عماری دولت کنی نشست

اقبال همعنان رودت بخت در رکاب

بلقیس روزگاری دارند مرا ترا

ناموسیان خلد مخاطب بدین خطاب

در ملک عفت تو که اقلیم عصمت است

چون غنچه کودکان همه زایند با نقاب

آن ساره زهد را بعد قدری که از شرف

بالد بخویش کعبه اگر بیندت بخواب

دست فرشته با قلم از کار شد ز بس

بنوشت در جریده اعمال تو ثواب

در بزم طاعت تو که بادا بساز و برگ

استغفرالله ایست همی نغمه رباب

ناید قطار ناقه افلاک در شمار

هودج کشان قدر ترا گر کنم حساب

آیینه ای که محرم عکس تو شد ز شرم

تمثال دیگری نپذیرد بهیچ باب

در سایه تو خلق جهانی و از صلاح

نی آفتاب عکس تو بیند نه ماهتاب

مسند بمصلحت فکنی زرنگار لیک

چشم از خیال خاک نشینان کنی پر آب

بر حال خستگان و غریبان ترا دلیست

مانند مرغ جنت هم زنده هم کباب

اکنون که دست تاک بریدی بتیغ زهد

انگور را چه حد که تواند شدن شراب

شبنم بعهد زهد تو مینای غنچه را

صدبار بیش بوید و آنگه کند گلاب

نبود عجب که بی الم سنگ بشکند

مینای می بعهد تو چون شیشه حباب

بلقیس مسند ادوسه مد شد که حال خویش

کردم بیان بهم صدف خود در اضطراب

از مهر خواهری مژه سیراب کرد و گفت

آزرده دل مباش برادر بهیچ باب

کاینک بعرض قبله ناموسیان عرش

خواهم رساند حال ترا با صد آب و تاب

دانم که رفت و عرض نمود آنچه گفتنی است

اما ندانم اینکه چه شد عرض را جواب

بوی اجازت آید ازین خامشی بلی

نا دادن جواب جوابست در حساب

با این نمی شکیبم و تصدیع میدهم

هر چند ابلهم زجوابم عنان متاب

یا در مقام فقر بدرویشیم سپار

یا از ممر خاص خلاصم کن از عذاب

تا درچمن ز جلوه مرغان خوشخرام

هر برگ سبزه یی شود از فیض کامباب

طاوس بخت سبز تو جاوید جلوه باد

در بوستان دولت نواب مستطاب

شنیدن این شعر

صدای فارسی یافت نشد — برای شنیدن صحیح، مرورگر Chrome نصب کنید

0.95×

به زبان ساده

هوشواره: هوش مصنوعی: شعر به مدح ملکه نورجهان پرداخته و او را با شخصیت‌های مقدس چون مریم و بلقیس مقایسه می‌کند. شاعر با استفاده از تشبیهات زیبا او را نماد پاکی، جمال و مقام بلند می‌شمارد و اعتقاد دارد که دعاهایش مستجاب می‌شود. در توصیف او، معانی عرفانی و اخلاقی نیز به چشم می‌خورد و شاعر به اهمیت او در جامعه و در عرصه معنوی اشاره می‌کند. این تقدیر نه‌تنها از جمال ظاهری بلکه بر اساس مقام والای اوست که باعث برکت و نور در زندگی دیگران می‌شود. در پایان، شاعر به تأثیرات مثبت او در زندگی مردم اشاره کرده و آرزوی خیر و سعادت برای او دارد.

اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.

برگردان به زبان ساده

برگردان این شعر هنوز آماده نشده است

هم‌آهنگ‌ها

مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه

اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود