شمارهٔ ۳۴

شمارهٔ ۳۴

قطعه
0
قافیه: مقالب: قطعه
۞
اندازه متن

زدست ابر خروش و زجور باران داد

کداز شکنجه این هردو خسته جان ماندم

بکنج غمکده باصد هزار بال ز شوق

چو تیر بی پر در خانه کمان ماندم

ترشح مژه ابربست بر من راه

چنانکه پابگل از گردآشیان ماندم

زکوچه بندی سیل و زقلعه سازی ابر

کبوتری شده در برج غم نهان ماندم

ره خزیدن و پرواز بسته دیدم از آن

چو مرغ ومار بسوراخ و آشیان ماندم

چنانکه بلبل ماند جدا ز باغ بهشت

جدا زمجلس خاص خدایگان ماندم

سه روز رفت که محروم بادو عالم شوق

ز فیض کرنش نواب کامران ماندم

چو مرغ سویش صدره زدم در پرواز

دگر زبال و پرتر در آشیان ماندم

گهرشناسا دریا کفا گمان نبری

دراین سه روزه که من دور ز آستان ماندم

لوند مشربی و کاهلیم رهزن بود

بکنج غم کده حاشا زروی آن ماندم

بخاکپای توکان آبروی سوگندست

که من به هند بذوق تو قدردان ماندم

چه هند بلکه سرماندنم بدهر نبود

ترا بدیدم و ناچار در جهان ماندم

هزارسال بمان همچو گل شکفته و شاد

که من بیوی تو درگلشن زمان ماندم

شنیدن این شعر

در حال بارگذاری صداها…

0.95×

به زبان ساده

هوشواره: هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از مشکلات ناشی از طوفان و باران می‌گوید که او را به شدت تحت فشار قرار داده و باعث شده در گوشه‌ای از غم و اضطراب بماند. او به تنهایی و جدایی از زیبایی‌های عالم اشاره می‌کند و خود را مانند پرنده‌ای که از آشیانه‌اش دور مانده، توصیف می‌کند. شاعر همچنین به تجربه‌ی سه روز بی‌خبری و دوری از محبوبش اشاره دارد و حسرت و ناکامی را در دل خود احساس می‌کند. در نهایت، او ابراز می‌کند که حتی در این جدایی، عشق و قدرشناسی نسبت به محبوبش او را سرپا نگه داشته است.

اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.

برگردان به زبان ساده

برگردان این شعر هنوز آماده نشده است

هم‌آهنگ‌ها

مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه

اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود