شمارهٔ ۳۳ - من بخت خویشتن را نیک آزمودهام
شمارهٔ ۳۳ - من بخت خویشتن را نیک آزمودهام
ای صاحبی که تاشده ام ازدر تو دور
یک لحظه بی دعا و ثنایت نبوده ام
هرصبحدم که دیده فرو شسته ام زخواب
ذات ترا بوصف ملایک ستوده ام
همچون زبان خامه خود روزه سخن
دایم بآب گوهر مدحت گشوده ام
برهر ورق ز دفتر وصف سخای ابر
صد جا قلم بمدح کفت آزموده ام
فرزانه صاحبا سخن نامناسبی
شخصی رسانده بگوشت شنوده ام
یعنی بمجلسی که در اوفتنه سر زدست
من نیز دود آتش آن فتنه بوده ام
حاشا بخاکپای تو سوگند کاین حدیث
کذبست ومن بکذب زبان کم گشوده ام
آری نگویم اینکه دراین بزم فتنه خیز
نموده ام عبور عبوری نموده ام
اما چنانکد باد در آید بخانه یی
ناکنده کفش رخنه رفتن گشوده ام
من پا شکسته کی سر رفتن بیزمها
دارم کدام روز بدین وضع بوده ام
پایم بریده باد جزاین بارگر بسهو
هرگز خیال مجلس اینان نموده ام
وین هم که رفته ام نه هوس بود رهبرم
قسمت چنان کشیده عنان ربوده ام
حاجت بشاهدم نبود چونکه روشن است
بر حضرت تو این روش آزموده ام
دانی که تا زبزم تو محروم مانده ام
رخ جز به آستان خیالت نسوده ام
تاکرده ام زکوی تو پرواز ذره وار
چون دیده مرغ خانگی خویش بوده ام
لیکن باشنایی دهقان دل مدام
از کشت بخت سبزه خجلت دروده ام
آری گناه بخت منست این نه جرم غیر
من بخت خویشتن را نیک آزموده ام
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از آزمودن بخت خویش سخن میگوید و ضمن ستایش خداوند، تأکید میکند که همیشه در دعا و ثنای او بوده است. او خود را در مجلسی میبیند که فتنهای در آن به وقوع پیوسته و میگوید که در این فتنه نیز سهمی داشته است، هرچند که این مشارکت نه به خاطر خواسته خود، بلکه به دلیل تقدیر بوده است. شاعر از وضعیت خود در این بزم غمگین است و گناه را به گردن بخت میاندازد، در حالی که بر این باور است که همیشه در جستجوی همدلی و نزدیک بودن به معشوق بوده است. او به نوعی حس ناامیدی از شرایطی که در آن قرار دارد، ابراز میکند و میگوید که سرنوشتش را خوب شناخته است.
اخطار: خلاصههای تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
همآهنگها
مشابهیابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه میشود