شمارهٔ ۹ - در معذرت از عدم حضور و ابتلای به‌بیماری قلنج

شمارهٔ ۹ - در معذرت از عدم حضور و ابتلای به‌بیماری قلنج

قطعه
0
قافیه: جقالب: قطعه
۞
اندازه متن

خدایگانا هرگز ز هیچگونه الم

مباد گوشه ابرویت آشنا بشکنج

در آن دیار که ذات ترا دراوست مقام

عبور غصه مبادا چه جای علت و رنج

رخ تو سرخ چو سیب بهشت بادو بعکس

عدوت زرد و ترش روی بر مثال ترنج

خزف نثاری ما بندگان بنظم و بنثر

گران مباد برآن خاطر جواهر سنج

گهرشناسا ای آنکه نیست در همه حال

یگانه یی چو تو در صحن این سرای سپنج

در این دو روز که محروم ز آستان توام

سبب نیامدنم را نبود جز قولنج

زغبن دوری از آن مجلس بهشت آیین

بخویش پیچم چون مار دور مانده ز گنج

در این دو روز کم آمد مرا سه دانگ حیات

نعوذ بالله اگر چار بگذرد یا پنج

شنیدن این شعر

صدای فارسی یافت نشد — برای شنیدن صحیح، مرورگر Chrome نصب کنید

0.95×

به زبان ساده

هوشواره: هوش مصنوعی: شاعر در این قطعه از بابت عدم حضورش در محضر محبوب معذرت می‌خواهد و علت آن را ابتلا به بیماری قلنج عنوان می‌کند. او خواسته و نیاز به عدم قطع ارتباط با محبوب را با بیانی شاعرانۀ زیبا بیان می‌کند و یادآور می‌شود که درد و رنجش نه به دلیل علت خاصی، بلکه از دوری از محبوب است. شاعر احساس تنهایی و محرومیت را تجربه می‌کند و به صورت استعاری از دردهای جسمی خود به دوری از عشق و محبت اشاره می‌کند. در نهایت، او به شدت به حضور محبوب نیاز دارد و مدت دوری را برای خود ناراحت‌کننده و تلخ می‌داند.

اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.

برگردان به زبان ساده

برگردان این شعر هنوز آماده نشده است

هم‌آهنگ‌ها

مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه

اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود