شمارهٔ ۴۱

شمارهٔ ۴۱

قطعه
0
قافیه: نقالب: قطعه
۞
اندازه متن

خدایگانا آنی که شخص دولت را

بر آستین تو وقف است بوسه های جبین

تو آن سپهر خیالی که در ولایت فیض

سواد حکم ترا عقل کل کند تمکین

زمانه مردمک چشم خویش حل سازد

که گاه مهر زدنها بمالدت به نگین

بدور حفظ تو بی انتقام آسایند

سموم و شعله در آغوش لاله و نسرین

بیک شگفتگیت ای بساکه نقل کنند

بطرف جبهه و ابرو بزلف و کاکل و چین

زمانی ار بلب دیده دیر بوسیدی

رکاب عزم تو آن آستان خانه زین

در این رهش پی تعذیر جرم این تأخیر

برون زد از لب اندیشه عذر کی نمکین

نشان نعل سمند ترا ز روی قیاس

بهیچ دیده نیاراست دید خاک نشین

عنان کشید که آن نقشهای دلکش را

بجذب ناصیه حاصل کند ز سطح زمین

که چون جبینش از این فخر بر فلکساید

هلال زادی گردد فراز عرش برین

بخاک پای تو کاین بود وجه تأخیرش

دگر تو آیندیی در ضمیر خویش ببین

ادب گواست که این عذر اگر ندادی روی

بحشر هم خوی خجلت چکیدیش ز جبین

کنون سزد که بدین فکر تازه غوطه دهیش

کلاه گوشه اندیشه در گل تحسین

همیشه تا متفرق بود بنات النعش

ترا عناصر اقبال جمع چون پروین

شنیدن این شعر

در حال بارگذاری صداها…

0.95×

به زبان ساده

هوشواره: هوش مصنوعی: شعر به ستایش مقام و فضیلت شخصیتی خداگونه می‌پردازد که قدرت و عزت خود را از عقل کل و افکار عالی می‌گیرد. شاعر به زیبایی‌های ظاهری و باطنی او اشاره می‌کند و از اثرات وجودش بر دوران و مردم سخن می‌گوید. همچنین به لزوم احترام و ادب در تقاضا از چنین وجودی اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که نداشتن عذر یا توجیه مناسب می‌تواند باعث شرمندگی در روز قیامت شود. در نهایت، او به تجلی خاصی از زیبایی و قدرت اشاره می‌کند و بر امید به آینده‌ای درخشان تمرکز دارد.

اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.

برگردان به زبان ساده

برگردان این شعر هنوز آماده نشده است

هم‌آهنگ‌ها

مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه

اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود