شمارهٔ ۳۷ - در خانه از فروختنی بنده مانده‌ام

شمارهٔ ۳۷ - در خانه از فروختنی بنده مانده‌ام

قطعه
0
قافیه: مقالب: قطعه
۞
اندازه متن

فرزانه صاحبا منم آن کز غرور طبع

چین جبین باهل سخا می فروختم

کج مینهاد چون سر طبعم کلاه فقر

وارستگی بارض و سما می فروختم

بودم اگر چه از شعرا لیک از سلوک

شأن نجابت امرا می فروختم

هر گوهری که بود بگنجینه غرور

از طبع می خریدم و وا می فروختم

حاجت گرفته دامنم ارنی دراین بساط

کی عرض خویش چون شعرا می فروختم

می بود گر بفرض خریدار غیرتی

زنجیر طبع سلسله خا می فروختم

می داشتم اگر بمثل هیچ در بساط

ز اسباب خانه تا بهوا می فروختم

می بود افعی قلمم اژدهای گنج

گر شاعرانه مدح و ثنا می فروختم

می داشتم بغیر هنر گر بضاعتی

گر بود گل بنرخ گیا می فروختم

حاجت بلاست ورنه کجا آبروی خویش

مانند شاعران گدا می فروختم

بیچارگی گشود زبانم بعرض حال

ورنه من این متاع کجا می فروختم

در خانه از فروختنی بنده مانده ام

ورنی هر آنچه بدهمه را می فروختم

چون بنده توام نخرد هیچکس مرا

ور می خرید کس بخدا می فروختم

ایکاش می خرید کسی بنده ترا

تا خویش را به نیم بها می فروختم

شنیدن این شعر

در حال بارگذاری صداها…

0.95×

به زبان ساده

هوشواره: هوش مصنوعی: شاعر در این قطعه از سر اضطرار و فقر می‌گوید که در خانه‌اش به عنوان بنده، از فروش خود و آثارش درمانده است. او به طور طنزآمیز به غرور و طبع خود اشاره می‌کند که در گذشته به فروش خوب و هنری خود افتخار داشته، اما اکنون در شرایطی قرار دارد که از نیازهایش به سوالاتی درباره هویت و ارزش کاسته شده است. او می‌گوید که اگر کسی وجود داشت که به او بها بدهد، حاضر بود خود را در ازای کمترین قیمت بفروشد؛ حتی ناچیزترین بهای ممکن. در انتها آرزو می‌کند ای کاش کسی او را می‌خرید تا کمبودی که احساس می‌کند به نوعی جبران شود. شاعر به تمسخر بر جدل و چالش میان هنر و فقر و تلاشش برای حفظ آبرو و شأن انسانی‌اش می‌پردازد.

اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.

برگردان به زبان ساده

برگردان این شعر هنوز آماده نشده است

هم‌آهنگ‌ها

مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه

اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود