شمارهٔ ۲۷ - در هجو مردمان اسپچین
شمارهٔ ۲۷ - در هجو مردمان اسپچین
دی گروهی به اسپچین دیدم
که گرانست نامشان بر گوش
همه گرگان پیرهن در بر
همه روباه پوستین بر دوش
همه سیلاب قتل را خاشاک
همه طوفان مرگ را سرجوش
همه مژگان گشاده لیک بخواب
خفته اما به نسبت خرگوش
از دهن تا دماغ مزبله پاش
وز جگر تابروش مبرز پوش
خر طیار لنگ در خلقت
دمشان رسته از حوالی گوش
سرشان زیر سیمگون دستار
کهنه دیکیست یاسمین سر پوش
آلت نطق برکف و صامت
با هزاران زبان چو شانه خموش
هجو این قوم گرچه بی شرمی است
لیک دریای طبع دارد جوش
نشتری چند بر بدیهه زدم
بردل این خران زچشمه نوش
زین نوا سنجیم غرض مشقی است
ورنه این نغمه هاست زیبق گوش
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به نقد و هجو مردمان اسپچین میپردازد و آنها را به گرگها و روباههایی تشبیه میکند که ظاهری فریبنده دارند اما در باطن خفته و بیعملاند. او به توصیف شخصیتهای این گروه میپردازد که با لباسهایی فاخر اما درونشان خاک و زباله وجود دارد. این افراد به رغم ظواهر نیکو، ناتوان از ابراز وجود و گفتگو هستند و هجو این قوم هرچند بیشرمانه به نظر میرسد، در حقیقت انعکاسی از عمق خلاقیت و طبع شاعر است. در نهایت، شاعر اشاره میکند که این شعر یک تمرین شاعرانه است و به زیبایی شعری میانجامد که باید شنیده شود.
اخطار: خلاصههای تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
همآهنگها
مشابهیابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه میشود