شمارهٔ ۲۶ - قطعه در خموشی سخندان

شمارهٔ ۲۶ - قطعه در خموشی سخندان

قطعه
0
قافیه: شقالب: قطعه
۞
اندازه متن

به طعنه های خموشی دلم چه می کاوی

همیشه بوده سخندان و نکته فن خاموش

سخن هزار زبان باد و مغز خاطر کاو

چه نقص از اینکه بود صاحب سخن خاموش

وگر بدین تنبه نمی شوی از جهل

بعذر کی کنمت همچو خویشتن خاموش

خموشیم همه از نطق حاسدست بلی

ز بانگ زاغ بود بلبل چمن خاموش

بغیر باد که خاکش همیشه بر سر باد

که می کند بنفس شمع انجمن خاموش

شنیدن این شعر

در حال بارگذاری صداها…

0.95×

به زبان ساده

هوشواره: هوش مصنوعی: شاعر در این قطعه به بررسی مفهوم خموشی و سخندانی می‌پردازد. او می‌گوید که در پس خموشی، درس‌های زیادی نهفته است و برخی افراد با وجود داشتن سخنانی برای گفتن، به علت حسادت یا دلایلی دیگر خاموش می‌مانند. شاعر همچنین به نقش حاسدین در سکوت دیگران اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که خموشی می‌تواند ناشی از تأثیر منفی دیگران باشد. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که در دنیای پر از ناپاکی‌ها، سکوت ممکن است گاهی نشان از خرد و بصیرت باشد.

اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.

برگردان به زبان ساده

برگردان این شعر هنوز آماده نشده است

هم‌آهنگ‌ها

مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه

اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود