شمارهٔ ۱۹

شمارهٔ ۱۹

قطعه
0
قافیه: دقالب: قطعه
۞
اندازه متن

دوش در کلبه چو غربالی

سیل اشکم ز چشم راهی شد

موج خون آستین بسقف رسید

قفس مرغ دام ماهی شد

شنیدن این شعر

در حال بارگذاری صداها…

0.95×

به زبان ساده

هوشواره: هوش مصنوعی: شاعر در این شعر، از تجربه‌ای غم‌انگیز و لحظات سختی سخن می‌گوید که باعث جاری شدن اشک‌هایش می‌شود. او با توصیف صحنه‌هایی از سیل اشک و خون، احساساتی عمیق از درد و رنج را به تصویر می‌کشد. در نهایت، قفس‌گونه بودن دنیایش را به تصویر می‌کشد و بیان می‌کند که زندانی شدن در این شرایط به اندازه‌ای دردناک است که حتی به مرغ‌ و ماهی‌های گرفتار در دام نیز احساس تعلق پیدا می‌کند.

اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.

برگردان به زبان ساده

برگردان این شعر هنوز آماده نشده است

هم‌آهنگ‌ها

مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه

اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود