شماره ۱۸
شماره ۱۸
رباعی
0
قافیه: دقالب: رباعی
۞
اندازه متن
از بس که دلم ز بهر جانان غم خورد
دل سوخته گشتند به من بر زن و مرد
نتوان خوردن از این فزون تر غم و درد
از دوست چو روزی نبود چتوان کرد
شعر قبلیرباعی شماره ۱۷: ایام به زیر پای جورم بسپردشعر بعدیرباعی شماره ۱۹: بی خون سرشک من یکی جوی نماند
شنیدن این شعر
در حال بارگذاری صداها…
0.95×
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
همآهنگها
مشابهیابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه میشود