کتابخانه دیجیتال


    با دو بار کلیک روی واژه‌ها یا انتخاب متن و کلیک روی آنها می‌توانید آنها را در لغتنامه ی دهخدا جستجو کنید

    چنین گفت خسرو بکاوس شاه

    جز از کردگار ازکه جوییم راه

    بیابان و یک‌ساله دریا و کوه

    برفتیم با داغ دل یک گروه

    بهامون و کوه و بدریای آب

    نشانی ندیدیم ز افراسیاب

    گرو یک زمان اندر آید بگنگ

    سپاه آرد از هر سویی بیدرنگ

    همه رنج و سختی بپیش اندرست

    اگر چندمان دادگر یاورست

    نیا چون شنید از نبیره سخن

    یکی پند پیرانه افگند بن

    بدو گفت ما همچنین بردو اسب

    بتازیم تا خان آذرگشسب

    سر و تن بشوییم با پا و دست

    چنانچون بودمرد یزدان پرست

    ابا باژ با کردگار جهان

    بدو برکنیم آفرین نهان

    بباشیم بر پیش آتش بپای

    مگر پاک یزدان بود رهنمای

    بجایی که او دارد آرامگاه

    نماید نماینده داد راه

    برین باژ گشتند هر دو یکی

    نگردیدیک تن ز راه اندکی

    نشستند با باژ هر دو براسب

    دوان تا سوی خان آذرگشسب

    پراز بیم دل یک بیک پرامید

    برفتند با جامه‌های سپید

    چو آتش بدیدند گریان شدند

    چو بر آتش تیز بریان شدند

    بدان جایگه زار و گریان دو شاه

    ببودند بادرد و فریاد خواه

    جهان‌آفرین را همی خواندند

    بدان موبدان گوهر افشاندند

    چو خسرو بب مژه رخ بشست

    برافشاند دینار بر زند و است

    بیک هفته بر پیش یزدان بدند

    مپندار کآتش پرستان بدند

    که آتش بدان گاه محراب بود

    پرستنده را دیده پرآب بود

    اگر چند اندیشه گردد دراز

    هم از پاک یزدان نه‌ای بی‌نیاز

    بیک ماه در آذرابادگان

    ببودند شاهان و آزادگان

    ازان پس چنان بد که افراسیاب

    همی بود هر جای بی‌خورد و خواب

    نه ایمن بجان و نه تن سودمند

    هراسان همیشه ز بیم گزند

    همی از جهان جایگاهی بجست

    که باشد بجان ایمن و تن‌درست

    بنزدیک بردع یکی غار بود

    سرکوه غار از جهان نابسود

    ندید ازبرش جای پرواز باز

    نه زیرش پی شیر و آن گراز

    خورش برد وز بیم جان جای ساخت

    بغار اندرون جای بالای ساخت

    زهر شهر دور و بنزدیک آب

    که خوانی ورا هنگ افراسیاب

    همی بود چندی بهنگ اندرون

    ز کرده پشیمان و دل پرزخون

    چو خونریز گردد سرافراز

    بتخت کیان برنماند دراز

    یکی مرد نیک اندران روزگار

    ز تخم فریدون آموزگار

    پرستار با فر و برزکیان

    بهر کار با شاه‌بسته میان

    پرستشگهش کوه بودی همه

    ز شادی شده دور و دور از رمه

    کجا نام این نامور هوم بود

    پرستنده دور از بروبوم بود

    یکی کاخ بود اندران برز کوه

    بدو سخت نزدیک و دور از گروه

    پرستشگهی کرده پشمینه پوش

    زکافش یکی ناله آمد بگوش

    که شاها سرانامور مهترا

    بزرگان و برداوران داورا

    همه ترک و چین زیر فرمان تو

    رسیده بهر جای پیمان تو

    یکی غار داری ببهره بچنگ

    کجات آن سرتاج و مردان جنگ

    کجات آن همه زور ومردانگی

    دلیری ونیروی و فرزانگی

    کجات آن بزرگی و تخت و کلاه

    کجات آن بروبوم و چندان سپاه

    که اکنون بدین تنگ غار اندری

    گریزان بسنگین حصار اندری

    بترکی چو این ناله بشنید هوم

    پرستش رهاکردو بگذاشت بوم

    چنین گفت کین ناله هنگام خواب

    نباشد مگر آن افراسیاب

    چو اندیشه شد بر دلش بر درست

    در غار تاریک چندی بجست

    زکوه اندر آمد بهنگام خواب

    بدید آن در هنگ افراسیاب

    بیامد بکردار شیر ژیان

    زپشمینه بگشاد گردی میان

    کمندی که بر جای زنار داشت

    کجا در پناه جهاندار داشت

    بهنگ اندرون شد گرفت آن بدست

    چو نزدیک شد بازوی او ببست

    همی رفت واو را پس اندر کشان

    همی تاخت با رنج چون بیهشان

    شگفت ار بمانی بدین در رواست

    هرآنکس که او بر جهان پادشاست

    جز از نیک‌نامی نباید گزید

    بباید چمید و بباید چرید

    زگیتی یک عار بگزید راست

    چه دانست کان غار هنگ بلاست

    چو آن شاه راهوم بازو ببست

    همی بردش از جایگاه نشست

    بدو گفت کای مرد باهوش و باک

    پرستار دارنده یزدان پاک

    چه خواهی زمن من کییم درجهان

    نشسته بدین غار بااندهان

    بدو گفت هوم این نه آرام تست

    جهانی سراسر پراز نام تست

    زشاهان گیتی برادر که کشت

    که شد نیز با پاک یزدان درشت

    چو اغریرث و نوذر نامدار

    سیاوش که بد در جهان یادگار

    تو خون سربیگناهان مریز

    نه اندر بن غار بی‌بن گریز

    بدو گفت کاندر جهان بیگناه

    کرادانی ای مردبا دستگاه

    چنین راند برسر سپهر بلند

    که آید زمن درد ورنج و گزند

    زفرمان یزدان کسی نگذرد

    وگردیده اژدها بسپرد

    ببخشای بر من که بیچاره‌ام

    وگر چند بر خود ستمکاره‌ام

    نبیره فریدون فرخ منم

    زبند کمندت همی بگسلم

    کجابرد خواهی مرابسته خوار

    نترسی ز یزدان بروزشمار

    بدو گفت هوم ای بد بدگمان

    همانا فراوان نماندت زمان

    سخنهات چون گلستان نوست

    تراهوش بردست کیخروست

    بپیچد دل هوم را زان گزند

    برو سست کرد آن کیانی کمند

    بدانست کان مرد پرهیزگار

    ببخشود بر ناله شهریار

    بپیچد وزو خویشتن درکشید

    بدریا درون جست و شد ناپدید

    چنان بد که گودرز کشوادگان

    همی رفت باگیو و آزادگان

    گرازان و پویان بنزدیک شاه

    بدریا درون کرد چندی نگاه

    بچشم آمدش هوم با آن کمند

    نوان برلب آب برمستمند

    همان گونه آب را تیره دید

    پرستنده را دیدگان خیره دید

    بدل گفت کین مرد پرهیزگار

    زدریای چیچست گیرد شکار

    نهنگی مگر دم ماهی گرفت

    بدیدار ازو مانده اندر شگفت

    بدو گفت کای مرد پرهیزگار

    نهانی چه داری بکن آشکار

    ازین آب دریا چه جویی همی

    مگر تیره تن را بشویی همی

    بدو گفت هوم ای سرافراز مرد

    نگه کن یکی اندرین کارکرد

    یکی جای دارم بدین تیغ کوه

    پرستشگه بنده دور از گروه

    شب تیره بر پیش یزدان بدم

    همه شب زیزدان پرستان بدم

    بدانگه که خیزد ز مرغان خروش

    یکی ناله زارم آمد بگوش

    همانگه گمان برد روشن دلم

    که من بیخ کین از جهان بگسلم

    بدین گونه آوازم هنگام خواب

    نشاید که باشد جز افراسیاب

    بجستن گرفتم همه کوه و غار

    بدیدم در هنگ آن سوگوار

    دو دستش بزنار بستم چو سنگ

    بدان سان که خونریز بودش دو چنگ

    ز کوه اندر آوردمش تازیان

    خروشان و نوحه‌زنان چون زنان

    ز بس ناله و بانگ و سوگند اوی

    یکی سست کردم همی بند اوی

    بدین جایگه در ز چنگم بجست

    دل و جانم از رستن او بخست

    بدین آب چیچست پنهان شدست

    بگفتم ترا راست چونانک هست

    چو گودرز بشنید این داستان

    بیادآمدش گفته راستان

    از آنجا بشد سوی آتشکده

    چنانچون بود مردم دلشده

    نخستین برآتش ستایش گرفت

    جهان‌آفرین را نیایش گرفت

    بپردخت و بگشاد راز از نهفت

    همان دیده برشهریاران بگفت

    همانگه نشستند شاهان براسب

    برفتند زایوان آذر گشسب

    پراندیشه شد زان سخن شهریار

    بیامد بنزدیک پرهیزگار

    چوهوم آن سرو تاج شاهان بدید

    بریشان بداد آفرین گسترید

    همه شهریاران برو آفرین

    همی خواندند از جهان‌آفرین

شما می توانید این مطلب را با صدای خود ضبط کنید و برای دیگران به یادگار بگذارید.

کافی ست فایل مورد نظر را انتخاب کنید و برای ما ارسال کنید. صوت شما پس از تایید ، در سایت نمایش داده خواهد شد.

توجه داشته باشید که برای هر مطلب فقط یک فایل می توانید ارسال کنید و با هر بار ارسال ، فایل های قبلی حذف خواهند شد.

یک فایل آپلود کنید
فرمت های mp3 و wav پذیرفته می شوند.

نظرات

Captcha