شمارهٔ ۲۴ - قطعه در کیفیت بیماری خود گفته
شمارهٔ ۲۴ - قطعه در کیفیت بیماری خود گفته
ز اقتضای هوا های مختلف یکچند
مرض کشید تنم را بذوق بر بستر
سپاه تب حشر آورد بر سواد تنم
چنانکه شعله کشد بردیار خس لشکر
حرارتی ز مسامات دل به سینه شتافت
که گر به بحر زدی خویش را نمودی بر
حرارتی که اگر یاد آن کند خورشید
شود کف عرق و درچکد ز زلف سحر
حرارتی که بجنب مأثر ناریش
فتیله پنبه فشاند بداغهای جگر
حرارتی که اگر پرتو افکند به جحیم
عرق چکان شود اندام شعله های سقر
وز آن عرق که چکد شخص شعله از مسام
عذابیان هلاکش کنند کامی تر
قضا ز کثرت نیش دماغ ساخت مرا
ز شام تا بسحر دیده باز چون عبهر
زدی ز سوز جگر سینه مشبک من
هزار طعن برودت بسینه مجمر
زپیچ و تاب شرایین مضطرب بودم
همیشه دست درآغوش افعی و اژدر
چو حکم فصد رسید از خرد بدین دستور
که شدت مرض از خون فاسدست اکثر
بهر رگم که زدی نوک نشتر فصاد
بجای خون همه سیماب تازه کردی سر
سپهر تامژه در موج شعله غوطه زدی
اگر شدی جگرم بر هوا نفس گستر
سموم گشتی در ساعت از حرارت تب
اگر فکندی بر پیکرم نسیم گذر
بی علاج صداعم طبیب حل کردی
بدست شعله بر اطراف جبهه ام اخگر
گر آفتاب زدی فال دیدن نبضم
شدی انامل ناریش جمله خاکستر
برون زدی چو عرق از مسام تن گفتی
که چیده اند براندام تن بساط شرر
گرانی بدنم گر به بحر رو کردی
هزار کشتی سیار را شدی لنگر
گهی که لرز شبیخون زدی بر اندامم
زمین بزلزله کندی سپهر را محور
زبانگ العطش جان تشنه طبع غیور
زبان گزیدی و کردی گدایی کوثر
دماغ خشک چو امداد عطشدیی کردی
زمغز سوخته گشتی سیاه دامن تر
کشیدی از تف دل دیده ام رطوبت اشک
صدف ز تشنه لبی جذب کردی آب گهر
هزار شکر کز آن شعله های جانسوزم
نمانده غیر شراری بجسم خاکستر
ولی ضعیف چنانم که گر کشم آهی
شود مجزا غمنامه تنم یکسر
لطیف گشتن اجزای تن چو بوی بهار
همیشه برحذرم دارد از نسیم سحر
تموجی که هواراست از نهایت ضعف
بشکل موجه دریا در آیدم بنظر
ز بسکه بر جگرم گشته استخوان ظاهر
هما چو بیندم از دور تازدم برسر
یکی ببین بترحم تن نزارم را
که ضعف ساخته شریان نمای چون مسطر
ز خشکی نفسم در نوازدن گویی
که نغمه های ترم را فشرده یی یکسر
همین منم که ز مشت غبار فرق نبود
گرم فتادی صد کوه بیستون بر سر
کنون اگر فتدم برگ لالدیی برفرق
کشد همی سرم آسیب آهنین مغفر
سپهر اگر مددی میکنی کنون وقتست
که طاقتم شده از برگ لاله نازکتر
نمانده قدرت بیمار خفتنم زین پس
ترحمی که شدم نقش بالش و بستر
صدای فارسی یافت نشد — برای شنیدن صحیح، مرورگر Chrome نصب کنید
به زبان ساده
هوشواره: هوش مصنوعی: شاعر در این قطعه از شدت بیماری و تب سختی که بر او مسلط شده، مینویسد. او از جنگی داخلی در بدن خود سخن میگوید که مانند لشکری از حرارت و درد به جانش افتاده است. با تجسمی از آتش و عذاب، حالتی ناامیدانه و رنجآور را توصیف میکند و به شدت ضعف و ناتوانی خود اشاره میکند. در این میان، او با زبانی توصیفی از تأثیرات بیماری بر روح و جسمش میگوید و از بیتابی و درد لطافت وجودش مینگارد. سرانجام، از یاری سپهر در غلبه بر بیماری و بهبودی طلب میکند و به نبود قدرت خود در تحمل ادامهی درد اشاره میکند.
اخطار: خلاصههای تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
همآهنگها
مشابهیابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه میشود