غزل شمارهٔ ۱۲۶ - ساز صبا

بزن که سوز دل من به ساز می گویی

ز ساز دل چه شنیدی که باز می گویی

مگر چو باد وزیدی به زلف یار که باز

به گوش دل سخنی دل نواز می گویی

مگر حکایت پروانه می کنی با شمع

که شرح قصه به سوز و گداز می گویی

به یاد تیشه فرهاد و موکب شیرین

گهی ز شور و گه از شاهناز می گویی

کنون که راز دل ما ز پرده بیرون شد

بزن که در دل این پرده راز می گویی

به پای چشمه طبع من این بلند سرود

به سرفرازی آن سروناز می گویی

به سر رسید شب و داستان به سر نرسید

مگر فسانه زلف دراز می گویی

دلم به ساز تو رقصد که خود چو پیک صبا

پیام یار به صد اهتزاز می گویی

به سوی عرش الهی گشوده ام پر و بال

بزن که قصه راز و نیاز می گویی

نوای ساز تو خواند ترانه توحید

حقیقتی به زبان مجاز می گویی

ترانه غزل شهریار و ساز صباست

بزن که سوز دل من به ساز می گویی