غزل شمارهٔ ۱۳۶ - مکتب طبیعت

فریب رهزن دیو و پری تو چون نخوری

که راه آدم و حوا زده است دیو و پری

اگر نه شاهسوارستی و شکارانداز

دریغ توسن تازی و ترکش تتری

به پرده داری شب بود عیب ما پنهان

ولی سپیده دمان می رسد پرده دری

جهان چه مکتب آموزشی و پرورشی ست

به گونه گونه تعالیم سمعی و بصری

به چارفصل نگارین چنان تماشایی

که آسمان کند از پشت کوه ها کمری

بهار رنگرزش تا بساط خود برچید

خزان زرگرش آید به تازه های زری

سرود جنگل و دریاچه سنفونی هایی است

برون ز دایره درک و دانش بشری

خروس صبح هنرپیشه ای نوازنده است

به چنگ و سنج صبوحی و صیحه سحری

به باغ چهچهه سحر بلبلان سحر

به کوه قهقهه شوق کبک های دری

همه به شاهد وحدت خطاب و می گویند

نه در برابر چشمی نه غایب از نظری

زمینه ای ست سکوت از برای صوت و صدا

ولی سکوت طبیعت زبان لال و کری

مگر نه شاهد شبگرد اختر آموزد

به دختران چمن شور عشق و عشوه گری

چه فتنه هاست به نجوای صبحگاه نسیم

که طفل غنچه به گهواره می کند ددری

چه جای غنچه که گر این نسیم شاهدباز

عروس لاله هم از اتهام نیست بری

از آن زمان که دلم در به در ترا جوید

حبیب من چه دلی داده ام به دربه دری

سرشک و دیده جمال تو می نمایندم

یکی به آینه سازی دگر به شیشه گری

به تیر عشق تو تا سینه ها سپر نشود

چه عمرها که به بیهوده می شود سپری

پناه سایه آزادگی است بر سر سرو

که جور اره نبیند به جرم بی ثمری

نه تیر آه من از حلقه هلال گذشت

چرا به حلقه زندانیان نمی گذری