غزل شمارهٔ ۱۱۲ - گلهٔ خاموش

کس نیست در این گوشه فراموش تر از من

وز گوشه نشینان تو خاموش تر از من

هر کس به خیالی ست هم آغوش و کسی نیست

ای گل به خیال تو هم آغوش تر از من

می نوشد از آن لعل شفقگون همه آفاق

اما که در این میکده غم نوش تر از من

افتاده جهانی همه مدهوش تو لیکن

افتاده تر از من نه و مدهوش تر از من

بی ماه رخ تو شب من هست سیه پوش

اما شب من هم نه سیه پوش تر از من

گفتی تو نه گوشی که سخن گویمت از عشق

ای نادره گفتار کجا گوش تر از من

می خوابم و چشم از حسد مدعی ام باز

کو خرتر از این حاسد و خرگوش تر از من

بیژن تر از آنم که به چاهم کنی ای ترک

خونم بفشان کیست سیاووش تر از من

با لعل تو گفتم که علاجم لب نوش است

بشکفت که یارب چه لبی نوش تر از من

آخر چه گلابی است به از اشک من ای گل

دیگی نه در این بادیه پرجوش تر از من