غزل شماره ۹۵
غزل شماره ۹۵
مهتاب و سرشکی به هم آمیخته بودیم
خوش رویهم آن شب من و مه ریخته بودیم
دور از لب شیرین تو چون شمع سیه روز
خوش آتش و آبی به هم آمیخته بودیم
با گریه خونین من و خنده مهتاب
آب رخی از شبنم و گل ریخته بودیم
از چشم تو سرمست و به بالای توهمدست
صد فتنه ز هر گوشه برانگیخته بودیم
زان پیش که در زلف تو بندیم دل خویش
ما رشته مهر از همه بگسیخته بودیم
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: این شعر توصیف لحظاتی عاشقانه و عاطفی است که بین دو شخص اتفاق می‌افتد. شاعر به تصویر کشیدن زیبایی‌های شب و ماه می‌پردازد و احساسات مختلطی از شادی و اندوه را بیان می‌کند. او عشق و وابستگی عمیقش را نسبت به معشوقش نشان می‌دهد، در حالی که به یادآوری لحظات شیرین و تلخ نیز می‌پردازد. این شعر نمادهایی از عشق، زیبایی و حتی غم را به تصویر می‌کشد که نشان‌دهنده پیچیدگی‌های روابط انسانی است.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود