غزل شماره ۱۳۱
غزل شماره ۱۳۱
چه شد که بار دگر یاد آشنا کردی
چه شد که شیوه بیگانگی رها کردی
به قهر رفتن و جور و جفا شعار تو بود
چه شد که بر سر مهر آمدی وفا کردی
منم که جور و جفا دیدم و وفا کردم
تویی که مهر و وفا دیدی و جفا کردی
بیا که با همه نامهربانیت ای ماه
خوش آمدی و گل آوردی و صفا کردی
بیا که چشم تو تا شرم و ناز دارد کس
نپرسد از تو که این ماجرا چرا کردی
زکات قامت چون سرو ناز و زلف دوتا
بیا که پشت من از بار غم دوتا کردی
منت به یک نگه آهوانه می بخشم
هر آنچه ای ختنی خط من خطا کردی
اگر چه کار جهان بر مراد ما نشود
بیا که کار جهان بر مراد ما کردی
هزار درد فرستادیم به جان لیکن
چو آمدی همه آن دردها دوا کردی
کلید گنج غزل های شهریار تویی
بیا که پادشه ملک دل گدا کردی
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: در این شعر، شاعر از محبوب خود می‌خواهد که به او برگردد و با محبت و مهربانی، روابط را ترمیم کند. او به یادآوری می‌آورد که چگونه محبوبش به راحتی بی‌وفایی کرده و محبت را فراموش کرده است. شاعر از درد و ظلمی که تحمل کرده سخن می‌گوید و به محبوب خود می‌گوید که تنها با یک نگاه، می‌تواند تمام غم‌ها و دردهایش را برطرف کند. او عشق و وفاداری خود را نسبت به محبوب ابراز می‌کند و در نهایت از او می‌خواهد که با آمدنش، زندگی را شیرین‌تر کند و دردها را به شادی تبدیل نماید. در کل، شعر بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و حسرتی است که شاعر به محبوب دارد.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود