غزل شماره ۱۰۰

به زبان ساده

هوشواره: این شعر بیانگر احساسات عمیق عشق و غم است. شاعر در هر سحر به یاد محبوب و زیبایی‌های اوست و تلاش می‌کند روزش را با شب غم‌انگیز در آغوش کند. او اشاره می‌کند که شب گذشته در خم گیسوی محبوبش به پایان رسیده و اکنون به یاد زیبایی‌های او می‌پردازد. همچنین شاعر از درد و رنج دل بیمار ناشی از عشق نرگس مست می‌گوید و می‌خواهد از شربت لب‌های او نوش جان کند. او معتقد است که بلبلان اگر لب به سخن بگشایند، همه دنیا در وصف محبوب مدهوش خواهند شد و وقتی صبح هجران برسد، باید غم‌های گذشته را فراموش کنند. شاعر در نهایت دعوت می‌کند که به عشق و معرفت پرداخته و از عشق و توبه سخن بگویند. شعر به نوعی دعوت به انسجام و اتحاد دل‌ها در موضوع عشق و معرفت است.

اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.

برگردان به زبان ساده

برگردان این شعر هنوز آماده نشده است