مثنوی شماره ۱۰۸

به زبان ساده

هوشواره: این شعر به انتقاد از انسان‌هایی می‌پردازد که باعث تخریب و نابودی سرزمینشان می‌شوند. شاعر می‌گوید که اگر انسان‌های نادان بخواهند، می‌توانند به تعداد آدم‌ها شمارش شوند، اما در واقعیت وطن در فریاد است و دشمنان شاد. اگر کسی قدرت داشته باشد و به فکر نابودی سرزمین باشد، همه‌چیز به باد خواهد رفت. در آخر، شاعر می‌گوید که هیچ چیزی از سرزمین باقی نمی‌ماند، نه منابع طبیعی و نه جنگل‌ها، و انسان‌ها هرچه بخواهند را نمی‌توانند بدست آورند.

اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.

برگردان به زبان ساده

برگردان این شعر هنوز آماده نشده است