شمارهٔ ۵۲ - هجو حاکم

شمارهٔ ۵۲ - هجو حاکم

قطعه
0
قافیه: دقالب: قطعه
۞
اندازه متن

این حاکم بی عرضه به ما اهل خراسان

دردی نفرستاد و دوا نیز نبخشید

گویند که از فرط لیامت به همه عمر

در راه خدا نان به گدا نیز نبخشید

تنها نه از او خلق خدا خیر ندیدند

تقصیر کسی را به خدا نیز نبخشید

راضی به عبایی شدم از همت عالیش

با همت عالیش عبا نیز نبخشید

شنیدن این شعر

در حال بارگذاری صداها…

0.95×

به زبان ساده

هوشواره: هوش مصنوعی: این شعر به انتقاد از حاکم ضعیف و بی‌کفایت خراسان می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که این حاکم نه تنها دردی از مردم را درمان نکرده، بلکه حتی به نیازمندان نیز کمک نکرده است. او به وضوح نشان می‌دهد که این حاکم نه تنها ناتوان است، بلکه در برابر دیگران نیز مهربانی و بخشش ندارد. در نهایت، شاعر با ناامیدی از این وضعیت، به عبا (نماد احترام و مقام) اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی به این سهم کوچک هم از همت حاکم دست نیافته است.

اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.

برگردان به زبان ساده

برگردان این شعر هنوز آماده نشده است

هم‌آهنگ‌ها

مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه

اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود