دیوان

غزل شماره ۱: زمان قرعه ی نو می زند به نام شما

مثنوی شماره ۱: موج رقص انگیز پیراهن چو لغزد بر تنش

رباعی شماره ۱: امروز منم که راهی کوی توام

دوبیتی شماره ۱: دلم گر قصه گوید، اینک آن گوش

دیگر شماره ۱: دیگر شماره ۱

قطعه شماره ۱: این از غبار راه رسیده

ترجیع‌بند شماره ۱: بنشینیم و بیندیشیم

غزل شماره ۲: فریاد که از عمر جهان هر نفسی رفت

مثنوی شماره ۲: چون باد می روی و به خاکم فکنده ای

رباعی شماره ۲: هر چند که گرد من برانگیخته ای

دوبیتی شماره ۲: گل زرد و گل زرد و گل زرد

دیگر شماره ۲: در نهفت پرده شب

قطعه شماره ۲: مرجان : سنگی است زیر آب

ترجیع‌بند شماره ۲: ای شادی آزادی

غزل شماره ۳: باز امشب از خیال تو غوغاست در دلم

مثنوی شماره ۳: یاری کن ای نفس که درین گوشه ی قفس

رباعی شماره ۳: چون مه که ز دشت لاله بر می خیزد

دوبیتی شماره ۳: صحنه خاموش

قطعه شماره ۳: در گشودند به باغ گل سرخ

دیگر شماره ۳: ای شادی

ترجیع‌بند شماره ۳: ای شادی !

غزل شماره ۴: با این دل ماتم زده آواز چه سازم

مثنوی شماره ۴: بگذر شبی به خلوت این همنشین درد

رباعی شماره ۴: ای آتش افسرده ی افروختنی

دوبیتی شماره ۴: در بگشایید

قطعه شماره ۴: زیر آن ساقه تر

دیگر شماره ۴: دیگر شماره ۴

غزل شماره ۵: بیا که بر سر آنم که پیش پای تو میرم

مثنوی شماره ۵: وقت است که بنشینی و گیسو بگشایی

رباعی شماره ۵: گر خون دلی بیهوده خوردم، خوردم

دوبیتی شماره ۵: بسترم

قطعه شماره ۵: درتمام شب سرد

دیگر شماره ۵: گلوی مرغ ِ سحر را بریده اند و

غزل شماره ۶: ز داغ عشق تو خون شد دل چو لاله ی من

مثنوی شماره ۶: نه لب گشایدم از گل، نه ل کشد به نبید

رباعی شماره ۶: آن عشق که دیده گریه و آموخت ازو

دوبیتی شماره ۶: یادها انبوه شد

قطعه شماره ۶: گلوی مرغ سحر را بریده اند و هنوز

دیگر شماره ۶: دیگر شماره ۶

غزل شماره ۷: زین پیش از پس و پیش زلف دو تا مگستر

مثنوی شماره ۷: نامدگان و رفتگان، از دو کرانه ی زمان

رباعی شماره ۷: افتاده ز بام، خاک درگه شده ام

دوبیتی شماره ۷: باز طوفان شب است

قطعه شماره ۷: این از غبار ِ راه رسیده

دیگر شماره ۷: دیگر شماره ۷

غزل شماره ۸: گل می رود از بستان بلبل ز چه خاموشی

مثنوی شماره ۸: باغبان مژده ی گل می شنوم از چمنت

رباعی شماره ۸: در کنج قفس پشت خمی دارد شیر

دوبیتی شماره ۸: با زبان بلبل خواندم

قطعه شماره ۸: در این شط ِ شفق

دیگر شماره ۸: دیگر شماره ۸

غزل شماره ۹: به کویت با دل شاد آمدم با چشم تر رفتم

مثنوی شماره ۹: صبر کن ای دل پر غصه در این فتنه و شور

رباعی شماره ۹: پیرانه سرم رنج و غم زندان است

دوبیتی شماره ۹: تا نیاراید گیسوی کبودش را به

قطعه شماره ۹: دل ِ من باز چو نی می نالد

دیگر شماره ۹: چند برگ از یلدا

غزل شماره ۱۰: رفتم و زحمت بیگانگی از کوی تو بردم

مثنوی شماره ۱۰: هزار سال درین آرزو توانم بود

رباعی شماره ۱۰: برخیز دلا که دل به دلدار دهیم

دوبیتی شماره ۱۰: ای صبح

قطعه شماره ۱۰: ساحت ِ گور ِ تو سروستان شد

دیگر شماره ۱۰: دیگر شماره ۱۰

غزل شماره ۱۱: چون خواب ناز بود که باز از سرم گذشت

مثنوی شماره ۱۱: همه آفاق گرفته ست صدای سخنم

رباعی شماره ۱۱: همزاد دل است درد و دیرینه ی من

دوبیتی شماره ۱۱: که باد بی نفس است

دیگر شماره ۱۱: دیگر شماره ۱۱

غزل شماره ۱۲: هنوز چشم مرادم رخ تو سیر ندیده

مثنوی شماره ۱۲: پیش ساز تو من از سخر سخن دم نزنم

رباعی شماره ۱۲: ای دیده تو را به روی او خواهم داد

دوبیتی شماره ۱۲: با نور زندگانی می کرد

غزل شماره ۱۳: ای فرستاده سلامم به سلامت باشی

مثنوی شماره ۱۳: دگر نگاه مگردان در آسمان کبود

رباعی شماره ۱۳: شب دستی سیاه و خویش بر سر می زد

دوبیتی شماره ۱۳: صحنه خاموش

غزل شماره ۱۴: صبا به لرزش تن سیم تار را مانی

مثنوی شماره ۱۴: شبی رسید که در آرزوی صبح امید

رباعی شماره ۱۴: شکفتی چون گل و پژمرده ای از من

دوبیتی شماره ۱۴: در بگشایید

غزل شماره ۱۵: بیا که بار دگر گل به بار می آید

مثنوی شماره ۱۵: بخت اگر بیدار باشد خواب بردارد مرا

رباعی شماره ۱۵: سر زلف تو کو؟ مشک ترم کو؟

دوبیتی شماره ۱۵: بسترم

غزل شماره ۱۶: گذشتم از تو که ای گل چو عمر من گذرانی

مثنوی شماره ۱۶: عمری ست تا از جان و دل، ای جان و دل می خوانمت

رباعی شماره ۱۶: به خوابی دیدمش غمگین نشسته

دوبیتی شماره ۱۶: باز طوفان ِ شب است

غزل شماره ۱۷: دل چون توان بریدن ازو مشکل است این

مثنوی شماره ۱۷: دوش در عزلت جان فرسایی

رباعی شماره ۱۷: سپیده سر زد و مرغ سحر خواند

دوبیتی شماره ۱۷: یادها انبوه شد

غزل شماره ۱۸: ز پرده گر بدر آید نگار پرده نشینم

مثنوی شماره ۱۸: می گذرد آن بت ناز آفرین

رباعی شماره ۱۸: پری بودی و با من راز کردی

دوبیتی شماره ۱۸: تا نیاراید گیسوی کبودش را

غزل شماره ۱۹: گر چشم دل بر آن مه آیینه رو کنی

مثنوی شماره ۱۹: بهار آمد، گل و نسرین نیاورد

رباعی شماره ۱۹: چو نی می نالم از داغ جدایی

دوبیتی شماره ۱۹: که باد بی نفس است

غزل شماره ۲۰: نشود فاش کسی آنچه میان من و توست

مثنوی شماره ۲۰: بیا ساقی آن می که جام آفرید

رباعی شماره ۲۰: سحرگه در چمن خوش رنگ شد گل

دوبیتی شماره ۲۰: ای صبح !

غزل شماره ۲۱: دلی که پیش تو ره یافت باز پس نرود

مثنوی شماره ۲۱: دلا دیدی که خورشید ازشب سرد

رباعی شماره ۲۱: شبی بود و بهاری، در من آویخت

دوبیتی شماره ۲۱: با نور زندگانی می کرد

غزل شماره ۲۲: به من ز بوی تو باد صبا دریغ نکرد

مثنوی شماره ۲۲: عشق شادی ست، عشق آزادی ست

رباعی شماره ۲۲: چه خوش برقی به چشم شب درخشید

غزل شماره ۲۳: زین گونه ام که در غم غربت شکیب نیست

مثنوی شماره ۲۳: بهارا چه شیرین و شاد آمدی

رباعی شماره ۲۳: خوشا صبحی که چون از خواب خیزم

غزل شماره ۲۴: دل می ستاند از من و جان می دهد به من

مثنوی شماره ۲۴: نقش او در دل چه زیبا می نشست

رباعی شماره ۲۴: نگاه چشم بیمارت چه خسته ست

غزل شماره ۲۵: پای بند قفسم باز و پر بازم نیست

مثنوی شماره ۲۵: سر به سنگی می زدم فریاد خوان

رباعی شماره ۲۵: جوانی گر چه نقش دلپذیر ست

غزل شماره ۲۶: چه خوش افسانه می گویی به افسون های خاموشی

مثنوی شماره ۲۶: چشم بستندم که دنیا را مبین

رباعی شماره ۲۶: گل پرپر، کجا گیرم سراغت؟

غزل شماره ۲۷: صد ره به رخ تو در گشودم من

مثنوی شماره ۲۷: این عشق کهن بوده ی نافرسوده

رباعی شماره ۲۷: سحرخیزان به سرناها دمیدند

غزل شماره ۲۸: تا تو با منی زمانه با من است

رباعی شماره ۲۸: من آن ابرم که می خواهد ببارد

مثنوی شماره ۲۸: تا دور گشتی ای گل خندان ز پیش من

غزل شماره ۲۹: ای عشق همه بهانه از توست

رباعی شماره ۲۹: تو را می خواهم ای دیرنه دل خواه

مثنوی شماره ۲۹: سینه باید گشاده چون دریا

غزل شماره ۳۰: درین سرای بی کسی، کسی به در نمی زند

رباعی شماره ۳۰: مست از خواب برانگیختمش

مثنوی شماره ۳۰: رفت آن یار و داغ صد افسوس

غزل شماره ۳۱: امشب به قصه ی دل من گوش می کنی

رباعی شماره ۳۱: این لاله ها که در سر کوی تو کشته اند

مثنوی شماره ۳۱: طرفه شعری به یادگار گذاشت

غزل شماره ۳۲: با من بی کس تنها شده، یارا تو بمان

رباعی شماره ۳۲: گر جهان را نبودی این آیین

مثنوی شماره ۳۲: آنا : صبح می خندد و باغ از نفس گرم بهار

غزل شماره ۳۳: شب آمد و دل تنگم هوای خانه گرفت

مثنوی شماره ۳۳: صبح می خندد و باغ از نفس گرم بهار

رباعی شماره ۳۳: هنوز شب نگذشته ست ای شکیب ِ بزرگ

غزل شماره ۳۴: با تو یک شب بنشینم و شرابی بخوریم

مثنوی شماره ۳۴: عمری به سر دویدم در جست وجوی یار

غزل شماره ۳۵: فتنه ی چشم تو چندان ره بیداد گرفت

مثنوی شماره ۳۵: ز چشمی که چون چشمه آرزو

غزل شماره ۳۶: چو شب به راه تو ماندم که ماه من باشی

مثنوی شماره ۳۶: دیدم و می آمد از مقابل من دوش

غزل شماره ۳۷: روی تو گلی ز بوستانی دگرست

مثنوی شماره ۳۷: در زیر سایه روشن مهتاب خوابناک

غزل شماره ۳۸: به جز باد سحرگاهی که شد دمساز خاکستر؟

مثنوی شماره ۳۸: برچید مهر دامن زربفت و خون گریست

غزل شماره ۳۹: بیایید، بیایید که جان دل ما رفت

مثنوی شماره ۳۹: می رفت آفتاب و به دنبال می کشید

غزل شماره ۴۰: مژده بده، مژده بده، یار پسندید مرا

مثنوی شماره ۴۰: می خواهمت سرود بت بذله گوی من

غزل شماره ۴۱: تا خیال دلکشت گل ریخت در آغوش چشم

مثنوی شماره ۴۱: آن شب که بوی زلف تو با بوسه نسیم

غزل شماره ۴۲: چشم گریان تو نازم، حال دیگرگون ببین

مثنوی شماره ۴۲: می شنوم آِناست

غزل شماره ۴۳: دلی که در دو جهان جز تو هیچ یارش نیست

مثنوی شماره ۴۳: چرا پنهان کنم؟ عشق است و پیداست

غزل شماره ۴۴: کنار امن کجا، کشتی شکسته کجا

مثنوی شماره ۴۴: می روی اما گریز چشم وحشی رنگ تو

غزل شماره ۴۵: این عشق، چه عشق است؟ ندانیم که چون است

مثنوی شماره ۴۵: باز واشد ز چشمه نوشی

غزل شماره ۴۶: من چه گویم که کسی را به سخن حاجت نیست

مثنوی شماره ۴۶: نمی دانم چه می خواهم بگویم

غزل شماره ۴۷: خداوندا دلی دریا به من ده

مثنوی شماره ۴۷: خسته و غم زده با زمزمه ای حزن آلود

غزل شماره ۴۸: ای عاشقان، ای عاشقان پیمانه ها پر خون کنید

مثنوی شماره ۴۸: بر سر گوری که روزی بود آتشگاه عشق من

غزل شماره ۴۹: خیال آمدنت دیشبم به سر می زد

مثنوی شماره ۴۹: پرده افتاد : پرده افتاد

غزل شماره ۵۰: چند این شب و خاموشی؟ وقت است که برخیزم

مثنوی شماره ۵۰: صحنه خاموش

غزل شماره ۵۱: چه غم دارد ز خاموشی درون شعله پروردم

مثنوی شماره ۵۱: صحنه خاموش

غزل شماره ۵۲: ای دوست شاد باش که شادی سزای توست

مثنوی شماره ۵۲: دختری خوابیده در مهتاب

غزل شماره ۵۳: برسان باده که غم روی نمود ای ساقی

مثنوی شماره ۵۳: دیگر این پنجره بگشای که من

غزل شماره ۵۴: چه غریب ماندی ای دل! نه غمی، نه غمگساری

مثنوی شماره ۵۴: می خوانم و می ستایمت پر شور

غزل شماره ۵۵: ما قصه ی دل جز به بر یار نبردیم

مثنوی شماره ۵۵: بگشاییم کفتران را بال

غزل شماره ۵۶: آه کز تاب دل سوخته جان می سوزد

مثنوی شماره ۵۶: کودک من کودک مسکین

غزل شماره ۵۷: بهار آمد بیا تا داد عمر رفته بستانیم

مثنوی شماره ۵۷: نرم می بافد

غزل شماره ۵۸: بلندا سرما که گر غرق خونش

مثنوی شماره ۵۸: جنبش گهواره

غزل شماره ۵۹: دل شکسته ی ما همچو آینه پاک است

مثنوی شماره ۵۹: درختی پیر

غزل شماره ۶۰: کو پای آن که باز به کوی شما رسم

مثنوی شماره ۶۰: بانگ ناقئس در دلم برخاست

غزل شماره ۶۱: ای برادر عزیز چون تو بسی ست

مثنوی شماره ۶۱: می پرد نیل شب از خاکستر سرد سحر

غزل شماره ۶۲: بود که بار دگر بشنوم صدای تو را؟

مثنوی شماره ۶۲: با تمام خشم خویش

غزل شماره ۶۳: من نه خود می روم، او مرا می کشد

مثنوی شماره ۶۳: ای کدامین شب

غزل شماره ۶۴: دلا حلاوت آن دل ستان اگر دانیم

مثنوی شماره ۶۴: پشت این کوه بلند

غزل شماره ۶۵: یارا حقوق صحبت یاران نگاه دار

مثنوی شماره ۶۵: مرگ در هر حالتی تلخ است

غزل شماره ۶۶: دلم گرفته خدا را تو دلگشایی کن

مثنوی شماره ۶۶: دیراست گالیا

غزل شماره ۶۷: گشاد کار آن دلبند اگر با جان من بودی

مثنوی شماره ۶۷: سنگی است زیر آب

غزل شماره ۶۸: شب های ملال آور پاییز است

مثنوی شماره ۶۸: زین پیش شاعران ثناخوان که چشم شان

غزل شماره ۶۹: امروز نه آغاز و نه انجام جهان است

مثنوی شماره ۶۹: سینه باید گشاده چون دریا

غزل شماره ۷۰: کجایی ای که دلم بی تو در تب و تاب است

مثنوی شماره ۷۰: زندگی نامه : یادها انبوه شد

غزل شماره ۷۱: کیست که از دو چشم من در تو نگاه می کند

مثنوی شماره ۷۱: نه هراسی نیست

غزل شماره ۷۲: ای مرغ آشیان وفا خوش خبر بیا

مثنوی شماره ۷۲: او را ز گیسوان بلندش شناختند

غزل شماره ۷۳: ای عشق تو ما را به کجا می کشی ای عشق

مثنوی شماره ۷۳: ارغوان شاخه همخون مانده من

غزل شماره ۷۴: چیست آن در لب شیرین تو؟ ای ساقی

مثنوی شماره ۷۴: این چه رازی است که هر بار بهار

غزل شماره ۷۵: باز آی دلبرا که دلم بی قرار توست

مثنوی شماره ۷۵: خانه خالی تنهایی

غزل شماره ۷۶: نیام زند لبت جان بوسه خواه من است

مثنوی شماره ۷۶: گفتم اگر پر نتوانست یا نخواست

غزل شماره ۷۷: هوای روی تو دارم نمی گذارندم

مثنوی شماره ۷۷: شبی

غزل شماره ۷۸: دیری ست که از روی دل آرای تو دوریم

مثنوی شماره ۷۸: چه فکر می کنی؟

غزل شماره ۷۹: در هفت آسمان جو نداری ستاره ای

مثنوی شماره ۷۹: خانه دل تنگ غروبی خفه بود

غزل شماره ۸۰: ای ماه شبی مونس خلوتگه ما باش

مثنوی شماره ۸۰: گفتمش

غزل شماره ۸۱: خورشید پرستان رخ آه ماه ندیدند

مثنوی شماره ۸۱: از هم گریختیم

غزل شماره ۸۲: بگردید، بگردید، درین خانه بگردید

مثنوی شماره ۸۲: باز باران است و شب چون جنگلی انبوه

غزل شماره ۸۳: تو می روی و دل ز دست می رود

مثنوی شماره ۸۳: جنگل سرسبز در حریق خزان سوخت

غزل شماره ۸۴: شکسته وارم و دارم دلی درست هنوز

مثنوی شماره ۸۴: این ساکت صبور که چون شمع

غزل شماره ۸۵: درین سرای بی کسی اگر سری در آمدی

مثنوی شماره ۸۵: سایه ها زیر درختان در غروب سبز می گریند

غزل شماره ۸۶: تن تو مطلع تابان روشنایی هاست

مثنوی شماره ۸۶: برای روزنبرگ ها : خبر کوتاه بود

غزل شماره ۸۷: حاصلی از هنر عشق تو جز حرمان نیست

مثنوی شماره ۸۷: خبر کوتاه بود

غزل شماره ۸۸: رفتی ای جان و ندانیم که جای تو کجاست

مثنوی شماره ۸۸: آسمان زیر بال اوج تو بود

غزل شماره ۸۹: من آن صبحم که ناگاهان چو آتش در شب افتادم

مثنوی شماره ۸۹: ای دریغا چه گلی ریخت به خاک

غزل شماره ۹۰: بر آستان تو دل پایمال صد دردست

مثنوی شماره ۹۰: همره قافله رنگ و نگار

غزل شماره ۹۱: با این غروب از غم سبز چمن بگو

مثنوی شماره ۹۱: شب همه غم های عالم را خبر کن

غزل شماره ۹۲: خدای را که چو یاران نیمه را مرو

مثنوی شماره ۹۲: با گریه می نویسم

غزل شماره ۹۳: گفتم که مژده بخش دل خرم است این

مثنوی شماره ۹۳: خیال دلکش پرواز در طراوت ابر

غزل شماره ۹۴: شکوه جام جهان بین شکست ای ساقی

مثنوی شماره ۹۴: گردنی می افراشت

غزل شماره ۹۵: چو شبروان سرآسیمه، گرد خانه مگرد

مثنوی شماره ۹۵: شب فرو می افتاد

غزل شماره ۹۶: ای عشق مشو در خط خلق ندانندت

مثنوی شماره ۹۶: برداشت آسمان را

غزل شماره ۹۷: هنوز عشق تو امید بخش جان من است

مثنوی شماره ۹۷: بانگ خروس از سرای دوست برآمد

غزل شماره ۹۸: منشین چنین زار و حزین چون روی زردان

مثنوی شماره ۹۸: بی مرغ آشیانه چه خالی ست

غزل شماره ۹۹: ز سرگذشت چمن دل به درد می آید

مثنوی شماره ۹۹: ما از نژاد آتش بویدم

غزل شماره ۱۰۰: حکایت از چه کنم سینه سینه درد اینجاست

مثنوی شماره ۱۰۰: هجوم غرت شب بود و خون گرم شفق

غزل شماره ۱۰۱: همان یگانه ی حسنی اگر چه پنهانی

مثنوی شماره ۱۰۱: راه در جنگل اوهام گم است

غزل شماره ۱۰۲: آن که مست آمد و دستی به دل ما زد و رفت

مثنوی شماره ۱۰۲: گل‌های یاس : دوش آن رشته های یاس که بود

غزل شماره ۱۰۳: نازنین آمد و دستی به دل ما زد و رفت

مثنوی شماره ۱۰۳: دوش آن رشته های یاس که بود

غزل شماره ۱۰۴: آه در باغ بی درختی ما

مثنوی شماره ۱۰۴: شب آمد و چیره شد سیاهی

مثنوی شماره ۱۰۵: عمری به سر دویدم در جست و جوی یار :

غزل شماره ۱۰۵: رخسار ِ ماه بین که چه زیبا و روشن است

مثنوی شماره ۱۰۶: صبح می خندد و باغ از نفس ِ گرم ِ بهار

مثنوی شماره ۱۰۷: ز چشمی که چون چشمه ی آرزو

مثنوی شماره ۱۰۸: دیدم و می آمد از مقابل ِ من دوش

مثنوی شماره ۱۰۹: در زیر ِ سایه روشن ِ مهتاب ِ خوابناک

مثنوی شماره ۱۱۰: بر چید مهر دامن ِ زربفت و خون گریست

مثنوی شماره ۱۱۱: بیا نگارا بیا ، بیا در آغوش ِ من

مثنوی شماره ۱۱۲: می رفت آفتاب و به دنبال می کشید

مثنوی شماره ۱۱۳: می خواهمت سرود بت ِ بذله گوی من

مثنوی شماره ۱۱۴: شب همه شب به بزم باغ ، گلی

مثنوی شماره ۱۱۵: آن شب که بوی زلف ِ تو با بوسه ی نسیم

مثنوی شماره ۱۱۶: می شنوم می شنوم آشناست

مثنوی شماره ۱۱۷: چرا پنهان کنم ؟ عشق است و ، پیداست

مثنوی شماره ۱۱۸: خسته و بیماروش به گردنم آویخت

مثنوی شماره ۱۱۹: می روی اما گریز ِ چشم وحشی ِ رنگ تو

مثنوی شماره ۱۲۰: بازواشد ز چشمه ی نوشی

مثنوی شماره ۱۲۱: نمی دانم چه می خواهم بگویم

مثنوی شماره ۱۲۲: خسته و غمزده با زمزمه ای حزن آلود

مثنوی شماره ۱۲۳: بر سر ِ گوری که روزی بود آتشگاه ِ عشق ِ من

مثنوی شماره ۱۲۴: صحنه خاموش

مثنوی شماره ۱۲۵: صحنه خاموش

مثنوی شماره ۱۲۶: دختری خوابیده در مهتاب

مثنوی شماره ۱۲۷: دیگر این پنجره بگشای که من

مثنوی شماره ۱۲۸: می خوانم و می ستایمت پرشور

مثنوی شماره ۱۲۹: بگشاییم کفتران را بال

مثنوی شماره ۱۳۰: کودک ِ من ، کودک ِ مسکین

مثنوی شماره ۱۳۱: در نهفت ِ پرده ی شب

مثنوی شماره ۱۳۲: به پا برخاستم :

مثنوی شماره ۱۳۳: مثل ِ یک بوسه ی گندم

مثنوی شماره ۱۳۴: جنبش ِ گهواره

مثنوی شماره ۱۳۵: درختی پیر

مثنوی شماره ۱۳۶: بانگ ِ ناقوس در دلم برخاست

مثنوی شماره ۱۳۷: می پرد نیل ِ شب از خاکستر ِ سرد ِ سحر

مثنوی شماره ۱۳۸: با تمام ِ خشم ِ خویش

مثنوی شماره ۱۳۹: ای کدامین شب !

مثنوی شماره ۱۴۰: پشت ِ این کوه ِ بلند

مثنوی شماره ۱۴۱: مرگ در هر حالتی تلخ است

مثنوی شماره ۱۴۲: دیرست گالیا !

مثنوی شماره ۱۴۳: خبر کوتاه بود :

مثنوی شماره ۱۴۴: بال ِ فرشتگان ِ سحر را شکسته اند

مثنوی شماره ۱۴۵: آسمان زیر ِ بال ِ اوج ِ تو بود

مثنوی شماره ۱۴۶: سنگی ست زیر ِ آب

مثنوی شماره ۱۴۷: هرگز این قصه ندانست کسی

مثنوی شماره ۱۴۸: زین پیش شاعران ِ ثنا خوان که چشم شان

مثنوی شماره ۱۴۹: ای دریغا چه گلی ریخت به خاک !

مثنوی شماره ۱۵۰: گفتمش :

مثنوی شماره ۱۵۱: از هم گریختیم

مثنوی شماره ۱۵۲: باز باران است و شب چون جنگلی انبوه

مثنوی شماره ۱۵۳: بنشینیم و بیندیشیم !

مثنوی شماره ۱۵۴: سایه ها زیر ِ درختان در غروب ِ سبز می گریند

مثنوی شماره ۱۵۵: در گشودند به باغ ِ گل ِ سرخ

مثنوی شماره ۱۵۶: امشب همه غم های عالم را خبر کن !

مثنوی شماره ۱۵۷: تو به عمر ِ رفته ی من مانی

مثنوی شماره ۱۵۸: با گریه می نویسم

مثنوی شماره ۱۵۹: گردنی می افراشت

مثنوی شماره ۱۶۰: خیل ِ دلکش ِ پرواز در طراوت ِ ابر

مثنوی شماره ۱۶۱: شب فرو می افتاد

مثنوی شماره ۱۶۲: برداشت آسمان را

مثنوی شماره ۱۶۳: بانگ ِ خروس از سرای دوست برآمد

مثنوی شماره ۱۶۴: بی مرغ آشیانه چه خالی ست

مثنوی شماره ۱۶۵: ما از نژاد ی آتش بودیم

مثنوی شماره ۱۶۶: هجوم ِ غارت ِ شب بود و خون ِ گرم ِ شفق

مثنوی شماره ۱۶۷: ره در جنگل ِ اوهام گم است

مثنوی شماره ۱۶۸: نه ، هراسی نیست

مثنوی شماره ۱۶۹: او راز گیسوان ِ بلندش شناختند

مثنوی شماره ۱۷۰: ارغوان ! شاخه ی همخون ِ جدامانده ی من

مثنوی شماره ۱۷۱: نقشی که باران می زند بر خاک

مثنوی شماره ۱۷۲: خانه ی خالی ِ تنهایی

مثنوی شماره ۱۷۳: گفتم اگر پدر نتوانست یا نخواست

مثنوی شماره ۱۷۴: شبی ...

مثنوی شماره ۱۷۵: چه فکر می کنی ؟

مثنوی شماره ۱۷۶: خانه دل تنگ ِ غروبی خفه بود

مثنوی شماره ۱۷۷: پدر جان در دل ِ تنگت چه ابری بود

مثنوی شماره ۱۷۸: در من کسی پیوسته می گرید