قطعات

قطعه شماره ۱: درین نشیمن ادبار جامیا کاری

قطعه شماره ۲: در فنون شاعری جامی ز حد بردی سخن

قطعه شماره ۳: هرکسی گفتیم که پیر شوی

قطعه شماره ۴: ز بس کز آشنایان زخم خوردم

قطعه شماره ۵: چو راند از در خود قهر حق لییمی را

قطعه شماره ۶: ابلهی را چو بخت برگردد

قطعه شماره ۷: دنیا جیفه است و اهل دنیا

قطعه شماره ۸: عالم از مردم پر است اما نباشد در میان

قطعه شماره ۹: به گرد عارض تو گر دمیده یک دو سه موی

قطعه شماره ۱۰: هست دیوان شعر من اکثر

قطعه شماره ۱۱: شنیده ای که معزی چه گفت با سنجر

قطعه شماره ۱۲: جامی به شعر مدحت شیران ملک کن

قطعه شماره ۱۳: شاها ز عموم نیکخواهان

قطعه شماره ۱۴: دی گفت عارفی که مضیق خم سپهر

قطعه شماره ۱۵: هرچه از جاه تو را بینم و مال

قطعه شماره ۱۶: همه شحمی و لحم ای شوخ قصاب

قطعه شماره ۱۷: اگر ز سهم حوادث مصیبتی رسدت

قطعه شماره ۱۸: خامیی گر رود ز بی خردی

قطعه شماره ۱۹: جامیا در پناه فقر گریز

قطعه شماره ۲۰: هرکه آرد خبر به مجلس تو

قطعه شماره ۲۱: شد تلف انبار من اکثر ز تو

قطعه شماره ۲۲: سفله ای می خواست عذر عارفی کز آمدن

قطعه شماره ۲۳: آواز تو هست تیز و باریک

قطعه شماره ۲۴: خلق عالم را ز گاو و خر نبینم فارقی

قطعه شماره ۲۵: جامی نفاق پیشه کن و ترک صدق گیر

قطعه شماره ۲۶: به یک لطیفه فرستاد ابره جامه

قطعه شماره ۲۷: عقد دینارها که از کف جود

قطعه شماره ۲۸: هیچ دانی کف دهنده چرا

قطعه شماره ۲۹: خواجه را بر کتابه خانه

قطعه شماره ۳۰: دلا چو روی در ارباب معنی آوردی

قطعه شماره ۳۱: پیری دیدم خمیده قامت

قطعه شماره ۳۲: دی رسید از مطبخ خواجه که بادا دود آن

قطعه شماره ۳۳: هرچند بود آیینه احوال دگر ضد

قطعه شماره ۳۴: ایا دقیقه شناسی که سر هر مشکل

قطعه شماره ۳۵: کرد تهمت حاسدی کز شهر یاران کهن

قطعه شماره ۳۶: ای زده دم ز سبکروحی خویش

قطعه شماره ۳۷: جامی به مقتضای زمان چون برآمدند

قطعه شماره ۳۸: موصل تحفه های شاه کسیست