مثنوی

مثنوی شماره ۱: بنام انکه ذات اوست پیدا

مثنوی شماره ۲: سؤالی چند ما را بود زین پیش

مثنوی شماره ۳: تواند شد که روزی عبد سالک

مثنوی شماره ۴: تواند شد بلی در سیر ثانی

مثنوی شماره ۵: چه باشد ملک ملک و ملک حق چیست

مثنوی شماره ۶: سؤالاتیست کز ما ترمدی کرد

مثنوی شماره ۷: چه باشد سر یوم حشر رحمن

مثنوی شماره ۸: قیامت باشد ای یاران تجرید

مثنوی شماره ۹: شهان دیدند در ره رهزن و غول

مثنوی شماره ۱۰: سؤال دلپذیر از عالم جان

مثنوی شماره ۱۱: چه باشد معنی ختم ولایت

مثنوی شماره ۱۲: زهی پاکیزه قول و نیک تحقیق

مثنوی شماره ۱۳: اگر آدم بذات خویشتن نیست

مثنوی شماره ۱۴: بیاور ساقی آن صاف صفا خیز

مثنوی شماره ۱۵: یکی ز اهل سلوک از پیر زالی

مثنوی شماره ۱۶: چو انصاری ز مژگان گرد ره رفت

مثنوی شماره ۱۷: چنین کردند از قومی روایت

مثنوی شماره ۱۸: تو ساقی ای کفت مجلای انوار

مثنوی شماره ۱۹: ز سلاک آنکه یحیی بین معاذست

مثنوی شماره ۲۰: چه باشد حکمت منطوق و مسکوت

مثنوی شماره ۲۱: بما ده ساقی از آن باده صاف

مثنوی شماره ۲۲: خدایا سینه من را صفا ده

مثنوی شماره ۲۳: ز من بنیوش هان اسرار دیگر

مثنوی شماره ۲۴: برین سیرند ثابت اهل اسرار

مثنوی شماره ۲۵: بریز ای ساقی ای جامت سر جم

مثنوی شماره ۲۶: چو موسی طبل ار نی زد بنوبت

مثنوی شماره ۲۷: الهی باز من را ده پر راز

مثنوی شماره ۲۸: سفر چارست بر گو آن کدامست

مثنوی شماره ۲۹: بیا ساقی که در کار سلوکم

مثنوی شماره ۳۰: خدایا نفس ما را راهبر کن