مثنویات

مثنوی شماره ۱: ای خوشا آغاز غم پرداز عشق

مثنوی شماره ۲: ای طفیل بود تو بود همه

مثنوی شماره ۳: شاهد غیبی که خود مستور بود

مثنوی شماره ۴: عشق از نو باز دستان ساز گشت

مثنوی شماره ۵: گلستانش را گلی پیدا نبود

مثنوی شماره ۶: دیده را دیدار خور خیره کند

مثنوی شماره ۷: محفل عشقش چو می آراستند

مثنوی شماره ۸: عقل را با عشق در هم ریختند

مثنوی شماره ۹: شاه ما کز لوح و کرسی باج خواست

مثنوی شماره ۱۰: ای یگانه گوهر سلک وجود

مثنوی شماره ۱۱: سید کونین سبط مصطفا

مثنوی شماره ۱۲: طالب من گر شود یک ره کسی

مثنوی شماره ۱۳: تا به کی ای نفس علت زای من

مثنوی شماره ۱۴: ای گرفتار جهان پیچ پیچ

مثنوی شماره ۱۵: ای نمودی از وجودت بود من

مثنوی شماره ۱۶: گرضمیرم قابل اسرار نیست

مثنوی شماره ۱۷: آفتابی آسمانها زو عیان

مثنوی شماره ۱۸: زافرینش بیشتر حق بود و بس

مثنوی شماره ۱۹: باز صبح است و برآمد آفتاب

مثنوی شماره ۲۰: باز عشق آهنگ یغما ساز کرد

مثنوی شماره ۲۱: آن امام و پیشوای متقین

مثنوی شماره ۲۲: کوکب شه تا ابد پاینده باد

مثنوی شماره ۲۳: فتنه از ملک شهنشه دور شد

مثنوی شماره ۲۴: هر که از خاصیتی ممتاز شد

مثنوی شماره ۲۵: چشم و گوش و دست و پا و خورد و خفت

مثنوی شماره ۲۶: خواجه ای بوده ست از پیشینگان

مثنوی شماره ۲۷: این امام و رهنمای هشتمین

مثنوی شماره ۲۸: این منم کاینسان خجل از خاک توس

مثنوی شماره ۲۹: یاد دارم من که روزی چند کس

مثنوی شماره ۳۰: کشور جان مرا سلطان تویی

مثنوی شماره ۳۱: سوی طور آمد مگر روزی کلیم

مثنوی شماره ۳۲: شب نگردد روشن از نام چراغ

مثنوی شماره ۳۳: باز این دیوانه ی بگسسته بند

مثنوی شماره ۳۴: یاربت بر لب ولی دل غافل است

مثنوی شماره ۳۵: درگذشتی از من ای رب رحیم

مثنوی شماره ۳۶: ملک چاکر خدیوا پادشاها

مثنوی شماره ۳۷: شهنشاه دریا دل ابر کف

مثنوی شماره ۳۸: ستایش خداوند بخشنده را

مثنوی شماره ۳۹: نفس شوم تو چاه تاریک است