Name: غزلیات
Author: اسیر شهرستانی

غزل شماره ۱: آسودگی کجا دل بیتاب من کجا

غزل شماره ۲: من و بزمی که به مژگان نرسد خواب آنجا

غزل شماره ۳: دل و جان سیرگاه یار خواه اینجا و خواه آنجا

غزل شماره ۴: بحر عشق است و وفا گوهر پاک است اینجا

غزل شماره ۵: بی غنچه و لاله داغ پیدا

غزل شماره ۶: جنون نمی کند از خویشتن جدا ما را

غزل شماره ۷: روشنگر چشم و دل ما کن شب ما را

غزل شماره ۸: از بسکه غمت گداخت ما را

غزل شماره ۹: به امید کسی نگذاشت بیدادش دل ما را

غزل شماره ۱۰: سیرکن نو رسیده ما را

غزل شماره ۱۱: هوا گلشن به گلشن می کشد دیوانه ما را

غزل شماره ۱۲: اندیشه کند قبله شکیبایی ما را

غزل شماره ۱۳: یا جلوه مده فرشته ها را

غزل شماره ۱۴: فسونی خوانده چشمت شیشه ها را

غزل شماره ۱۵: به دل دوزد نگاهت سینه ها را

غزل شماره ۱۶: گفتن راز چرا عربده پرداز چرا

غزل شماره ۱۷: گر یار در دل است عبث آرزو چرا

غزل شماره ۱۸: چه گویم با کسی راز دل دیوانه خود را

غزل شماره ۱۹: زوالی نیست دست پیشتر را

غزل شماره ۲۰: چو آیینه در دل گدازم نفس را

غزل شماره ۲۱: کرده ام از خون دل خالی ایاغ خویش را

غزل شماره ۲۲: داشتی مخصوص من تا لطف عام خویش را

غزل شماره ۲۳: بسکه با حیرت برآوردیم کام خویش را

غزل شماره ۲۴: آنکه گرداند ز ما دانسته راه خویش را

غزل شماره ۲۵: در دل گداختیم تمنای خویش را

غزل شماره ۲۶: مو به مو مژگان تر باید شکار عشق را

غزل شماره ۲۷: لاله می روید ز بستر ناتوان عشق را

غزل شماره ۲۸: مکن در بزم روشن وصف آن شیرین شمایل را

غزل شماره ۲۹: نفریبد به خیال نگهت خواب مرا

غزل شماره ۳۰: با تمنای تو بسیار حساب است مرا

غزل شماره ۳۱: دل و درد تو که صبر است و قرار است مرا

غزل شماره ۳۲: خواب پرواز حرام است مرا

غزل شماره ۳۳: سرمه حیرتش اکسیر نگاه است مرا

غزل شماره ۳۴: ز بسکه گردش چشم تو دیده مست مرا

غزل شماره ۳۵: از دل مردم عالم خبری نیست مرا

غزل شماره ۳۶: بی رخت شکوه ز بخت سیهی نیست مرا

غزل شماره ۳۷: کو گریه ای که بی خبر از جا برد مرا

غزل شماره ۳۸: باده چون زور آورد هشیار می سازد مرا

غزل شماره ۳۹: پرکاویدم دل خودم را

غزل شماره ۴۰: جنون به مستی و هشیاری آزمود مرا

غزل شماره ۴۱: لعلت زجام شیر و شکر می دهد مرا

غزل شماره ۴۲: چمن جلوه کن غبار مرا

غزل شماره ۴۳: عشق ساغر داده شوق تشنه دیدار مرا

غزل شماره ۴۴: گر به دام افتد هوای گلستان در سر مرا

غزل شماره ۴۵: شد ذوق خاکساری اول هوس مرا

غزل شماره ۴۶: چو شمع سوختگی تر کند دماغ مرا

غزل شماره ۴۷: پرورده لطف سایه ات امید و بیم را

غزل شماره ۴۸: گل گل شکفتی از می و افروختی مرا

غزل شماره ۴۹: کسی طی می تواند کرد راه ای بیابان را

غزل شماره ۵۰: گر صدق کلامت ندهد بال یقین را

غزل شماره ۵۱: اگر ز درد نشانی بود فغان تو را

غزل شماره ۵۲: کرده نور دیده خود خواب شیرین تو را

غزل شماره ۵۳: کی ز دل بیرون کنم درد تمنای تو را

غزل شماره ۵۴: اضطراب دل به من گفت آمدن های تو را

غزل شماره ۵۵: نگه دزد فریبد رم آن بدخو را

غزل شماره ۵۶: کرده ای جیقه جیقه ابرو را

غزل شماره ۵۷: رخصت کشتنم بده نرگس کم نگاه را

غزل شماره ۵۸: داد تاراج مزن صبر نینباشته را

غزل شماره ۵۹: چشمت به خاک ریخته خون پیاله را

غزل شماره ۶۰: گر دلم پنهان نسازد در غبار آیینه را

غزل شماره ۶۱: داده ای ذوق شراب بی خمار آیینه را

غزل شماره ۶۲: برده ای دل از میان آیینه را

غزل شماره ۶۳: مست تو جلوه گر دهد جام جهان نمای را

غزل شماره ۶۴: مکن در کار گلشن جلوه های انتخابی را

غزل شماره ۶۵: دلم آیینه گر شرمندگی را

غزل شماره ۶۶: جواب از خود رود چون بر زبان آری سؤالی را

غزل شماره ۶۷: چه دردسر دهم دیوانگی با سخت جانی را

غزل شماره ۶۸: به پیری بازگشتی هست لازم هر جوانی را

غزل شماره ۶۹: نماید جلوه اش اکسیر جان ها خاک راهی را

غزل شماره ۷۰: جنون کو تا نثار دل کنم آشفته رایی را

غزل شماره ۷۱: فهمیده چشم شوخ تو حال خراب ما

غزل شماره ۷۲: نکرده شکوه بیجا زیارت لب ما

غزل شماره ۷۳: شد شیشه خانه باغ دل از جان سخت ما

غزل شماره ۷۴: رام اطاعتیم و کشاکش کمند ما

غزل شماره ۷۵: ارغوان زار شفق یک آتش بی دود ما

غزل شماره ۷۶: زلف ساقی گر نیندازد گره در کار ما

غزل شماره ۷۷: گر ندانی تا قیامت راز ما

غزل شماره ۷۸: چه حرف مهر و وفا گوش کرده ای از ما

غزل شماره ۷۹: گردش چشم تغافل ساغر لبریز ما

غزل شماره ۸۰: آیینه شود دود چراغ نفس ما

غزل شماره ۸۱: گردیده خوان نعمت وجه معاش ما

غزل شماره ۸۲: غمش باشد شراب بیغش ما

غزل شماره ۸۳: زخمی افسانه ناصح نگردد گوش ما

غزل شماره ۸۴: تا شد ز یاد تو روشن چراغ ما

غزل شماره ۸۵: دور چشم بد زسوز سینه غمناک ما

غزل شماره ۸۶: سینه صاف است پیر ما خوشا احوال ما

غزل شماره ۸۷: دگر چه باده به پیمانه می کند دل ما

غزل شماره ۸۸: آیینه خرد حسن ز بازار دل ما

غزل شماره ۸۹: گداخت بر لب حسرت ترانه دل ما

غزل شماره ۹۰: درد عشق آشیانه دل ما

غزل شماره ۹۱: بهار تنگدلی سبز کرد حاصل ما

غزل شماره ۹۲: هر چند تپید بسمل ما

غزل شماره ۹۳: جذبه ها زین کوشش بی بال و پر دیدیم ما

غزل شماره ۹۴: خار و گل را جوش یک پیمانه می دانیم ما

غزل شماره ۹۵: در محبت از جنون امداد می خواهیم ما

غزل شماره ۹۶: از بسکه خورد نیش خموشی بیان ما

غزل شماره ۹۷: شیشه بر خاره به صد رنگ زدن پیشه ما

غزل شماره ۹۸: چه غم دارد دل از اندیشه ما

غزل شماره ۹۹: ز عندلیب چه پرسی نشان خانه ما

غزل شماره ۱۰۰: از می دیگر است مستی ما

غزل شماره ۱۰۱: با شکوه همزبان نشود گفتگوی ما

غزل شماره ۱۰۲: جذبه شوق تو خضر ره آگاهی ما

غزل شماره ۱۰۳: پری گشته آیینه دار هوا

غزل شماره ۱۰۴: صبح است مست باده دوشینه هوا

غزل شماره ۱۰۵: گردون ز بسکه برد غمت در دیارها

غزل شماره ۱۰۶: از مهر تو سینه ها اثرها

غزل شماره ۱۰۷: شمشیر تو قبله گاه سرها

غزل شماره ۱۰۸: ای نام تو قبله زبان ها

غزل شماره ۱۰۹: تا چند خبر پرسی از بی سروسامان ها

غزل شماره ۱۱۰: زنجیری طره ات ختن ها

غزل شماره ۱۱۱: قبله عالم میخانه خم ابروها

غزل شماره ۱۱۲: ای گلشن از بهار خیال تو سینه ها

غزل شماره ۱۱۳: خوش بهاری است قدح نوشی ها

غزل شماره ۱۱۴: دل آیینه خانه زنبور

غزل شماره ۱۱۵: می رسد مست شکوه کاهی ها

غزل شماره ۱۱۶: بس که می ترسم از جدایی ها

غزل شماره ۱۱۷: دوزخ اقلیم خودنمایی ها

غزل شماره ۱۱۸: سرو شوخ من بیا تنها بیا غافل بیا

غزل شماره ۱۱۹: عارضت گلدسته باغ نظر دارم بیا

غزل شماره ۱۲۰: سیرگاه قدح کشان مهتاب

غزل شماره ۱۲۱: بسکه دارد سر هم چشمی گلشن مهتاب

غزل شماره ۱۲۲: موجها برده دل ز باغ در آب

غزل شماره ۱۲۳: چه خوش افتاده عکس ماه در آب

غزل شماره ۱۲۴: پری رخی است عرق کرده عکس ماه در آب

غزل شماره ۱۲۵: عکس مهتاب کشیده است پریخانه در آب

غزل شماره ۱۲۶: مست نازی نتوان گفت که ما را دریاب

غزل شماره ۱۲۷: بهار سوختن گردیده شمع بزم ما امشب

غزل شماره ۱۲۸: محبت خوش جناغی بسته وحشت الفت است امشب

غزل شماره ۱۲۹: آنچه از ما می کشد حیرانی ما روز و شب

غزل شماره ۱۳۰: داغ بر دل می گذارم روز و شب

غزل شماره ۱۳۱: اگر دنیا اگر عقبا علی بن ابیطالب

غزل شماره ۱۳۲: فلک آیینه اسکندر علی بن ابیطالب

غزل شماره ۱۳۳: دل را بسوز و درد نهان را دوا طلب

غزل شماره ۱۳۴: روز وصل است انتظار غریب

غزل شماره ۱۳۵: می پرستی می دهد یادم نوای عندلیب

غزل شماره ۱۳۶: از شوق دیده عقل چو تدبیر می گداخت

غزل شماره ۱۳۷: می رنگ هوس در دل ویران من انداخت

غزل شماره ۱۳۸: نازک شد از وفا دل و قدر جفا شناخت

غزل شماره ۱۳۹: خون بود دل که لذت درد نهان شناخت

غزل شماره ۱۴۰: عشق نیرنگ تغافل با دل بیتاب ریخت

غزل شماره ۱۴۱: ز گر مخوییت آتش ز لاله زار گریخت

غزل شماره ۱۴۲: چنان زخوی تو هر کس به هر دیار گریخت

غزل شماره ۱۴۳: خط بر سرهر حرف چو تقویم کشندت

غزل شماره ۱۴۴: دلی ز دور به صد رنگ می نمایندت

غزل شماره ۱۴۵: داغ تو ز بسکه سینه تاب است

غزل شماره ۱۴۶: از آنم دل عدوی اضطراب است

غزل شماره ۱۴۷: تو را ز حسن بهار جمال سیراب است

غزل شماره ۱۴۸: از جلوه تو چشم دل و جان لبالب است

غزل شماره ۱۴۹: تا روغن چراغ دلم درد غربت است

غزل شماره ۱۵۰: در آتش عشق تو خرد خام نخست است

غزل شماره ۱۵۱: گر آن دیر آشنا بیگانه مست است

غزل شماره ۱۵۲: از بزم رفتنی که گلستان الفت است

غزل شماره ۱۵۳: صفحه افلاک سرلوح کتاب غفلت است

غزل شماره ۱۵۴: بلبل بیا که ناله ارزان غنیمت است

غزل شماره ۱۵۵: چو نیست قدر وفا طاقت جفا عبث است

غزل شماره ۱۵۶: سوخت زندان خمارم سفر شیشه کجاست

غزل شماره ۱۵۷: رسوای دهرم و غم پنهاینم به جاست

غزل شماره ۱۵۸: یک حرف شکوه از لب خشنود برنخاست

غزل شماره ۱۵۹: ناله از دل بی خیال گلعذاری بر نخاست

غزل شماره ۱۶۰: به وادیی که مروت پناه صیاد است

غزل شماره ۱۶۱: هر دل از یاد تو مرغ چمن را زخود است

غزل شماره ۱۶۲: باده کامل عیار جوش خود است

غزل شماره ۱۶۳: دل بی درد ز افسردن حالش پیداست

غزل شماره ۱۶۴: گل دیوانگی از سایه خارم پیداست

غزل شماره ۱۶۵: گل صد برگ ز درهم شده کارم پیداست

غزل شماره ۱۶۶: زعشق مرتبه حسن دلنشین پیداست

غزل شماره ۱۶۷: آتش نسبی از نفسم ظاهر و پیداست

غزل شماره ۱۶۸: از هر آتشکده ای سینه فگاری پیداست

غزل شماره ۱۶۹: از عکس تنت جیب قبا آینه زار است

غزل شماره ۱۷۰: نه همین دام و نه دانه بسیار است

غزل شماره ۱۷۱: تنگ غم تو خانه دل از هوا پر است

غزل شماره ۱۷۲: بسکه از رشک سرشکم خاطر دریا پر است

غزل شماره ۱۷۳: به کشتنم نه همین حرف هجر یار پر است

غزل شماره ۱۷۴: به بزم عشق نه تنها دل شکسته پر است

غزل شماره ۱۷۵: گر به دست آید گل داغ از گلستان خوش تر است

غزل شماره ۱۷۶: حرف مجنون تو از گلبرگ تر نازکتر است

غزل شماره ۱۷۷: گریه ابر از سمن رنگین تر است

غزل شماره ۱۷۸: گر شب وصل تو بی مهتاب باشد بهتر است

غزل شماره ۱۷۹: موم شمع کشته از دل چون شد آهن بهتر است

غزل شماره ۱۸۰: بسکه سودای تماشای تو پنهان در سر است

غزل شماره ۱۸۱: سینه صافیهای من روشنگر است

غزل شماره ۱۸۲: هر نفس جزو پریشان کتاب دیگر است

غزل شماره ۱۸۳: الفت آباد محبت را خراج دیگر است

غزل شماره ۱۸۴: قفل غم بهر گشاد دل کلید دیگر است

غزل شماره ۱۸۵: اقلیم درد را سحر و شام دیگر است

غزل شماره ۱۸۶: جبهه تسلیم جان را سجده گاه دیگر است

غزل شماره ۱۸۷: نکنی صید یقینی به گمانی که تو راست

غزل شماره ۱۸۸: شمشیر عشق را نمک شرم جوهر است

غزل شماره ۱۸۹: گرد راه تو جلوه پرداز است

غزل شماره ۱۹۰: روز جزا خجالت سرشار نارساست

غزل شماره ۱۹۱: ساقی همین نه از تو دل ما در آتش است

غزل شماره ۱۹۲: قطع نظر جزای دل بدگمان خوش است

غزل شماره ۱۹۳: آتش زدی به لاله عذار اینچنین خوش است

غزل شماره ۱۹۴: فیض نومیدی از امید مروت بیش است

غزل شماره ۱۹۵: پرواز هوای تو که بال و پر شمع است

غزل شماره ۱۹۶: تعلق سد راه کام عشق است

غزل شماره ۱۹۷: سلیمانی است دل نقش نگینش نام معشوق است

غزل شماره ۱۹۸: دل اگر رفت گرفتار طلسم خاک است

غزل شماره ۱۹۹: همه روی زمین خطرناک است

غزل شماره ۲۰۰: بهار شوخی او جشن تازه فلک است

غزل شماره ۲۰۱: ز تاب اینکه به رویت نقاب نزدیک است

غزل شماره ۲۰۲: به گلشنی دلم از دست باغبان تنگ است

غزل شماره ۲۰۳: دل بی غم گل بی آب و رنگ است

غزل شماره ۲۰۴: گلبانگ عاشقان چمن راز بلبل است

غزل شماره ۲۰۵: نی همین نقش پی شوق جنون پیما دل است

غزل شماره ۲۰۶: ممنون خویش بودن دل قوت دل است

غزل شماره ۲۰۷: هستی و نیستی آیینه دیدار دل است

غزل شماره ۲۰۸: می تواند جوش زد تا آسمان آخر دل است

غزل شماره ۲۰۹: گردش چشم او ایاغ دل است

غزل شماره ۲۱۰: جلوه باغ نظر و چهره گلستان دل است

غزل شماره ۲۱۱: توفیق زاده نظر پاک من دل است

غزل شماره ۲۱۲: شوخیش بسکه وحشی افسانه دل است

غزل شماره ۲۱۳: مپرس غم ز برای چه آشنای دل است

غزل شماره ۲۱۴: هر کجا موج هیاهوی دل است

غزل شماره ۲۱۵: چون محبت جوش باطن زد فراغت مشکل است

غزل شماره ۲۱۶: پیش او اظهار غمهای نهانی مشکل است

غزل شماره ۲۱۷: هر چند باده قوت دل و شربت گل است

غزل شماره ۲۱۸: از نگاهش خلد ایما پر گل است

غزل شماره ۲۱۹: صبح مشاطه هوای گل است

غزل شماره ۲۲۰: آن چهره که خورشید غلام است کدام است

غزل شماره ۲۲۱: ساقی نشناسیم دل از دست کدام است

غزل شماره ۲۲۲: تسلیم اسیر سلسله انقیاد ماست

غزل شماره ۲۲۳: در بر دل تو و دل دلبر ماست

غزل شماره ۲۲۴: گر شود همسایه زلفت صبا نامحرم است

غزل شماره ۲۲۵: دایم ز تمنای تو دل در نظر ماست

غزل شماره ۲۲۶: هر دل که زعشق یارگرم است

غزل شماره ۲۲۷: فغانم از دل دیوانه گرم است

غزل شماره ۲۲۸: پیش سامان سرشکم مایه دریا کم است

غزل شماره ۲۲۹: حرف بی صرفه و بیتابی اظهار کم است

غزل شماره ۲۳۰: فراموشی فراموش دل ماست

غزل شماره ۲۳۱: چشم بدخو چون هجوم آورد طاقت خوشنماست

غزل شماره ۲۳۲: چمن چمن گل آشفتگی به دامن ماست

غزل شماره ۲۳۳: ز فیض گریه چمن یک بساط چیده ماست

غزل شماره ۲۳۴: دردی که رنگ چاره نداند دوای ماست

غزل شماره ۲۳۵: به رنگ باده صراحی طلسم هستی ماست

غزل شماره ۲۳۶: فتادگی ثمر نخل سرفرازی ماست

غزل شماره ۲۳۷: به عالم حکم اشک ما روان است

غزل شماره ۲۳۸: درد دل گفتن همین تنها نه در نا گفتن است

غزل شماره ۲۳۹: مژه ها با نگاه در سخن است

غزل شماره ۲۴۰: به حرف لب نگشودن رسایی سخن است

غزل شماره ۲۴۱: امتحان خلق دل پامال سودا کردن است

غزل شماره ۲۴۲: بزم حیرت را چراغ از دیده ما روشن است

غزل شماره ۲۴۳: شمع راز من ز سیمای نگفتن روشن است

غزل شماره ۲۴۴: کی در صفا چو تیغ تواش سینه روشن است

غزل شماره ۲۴۵: اخگرم آفت بیداری من خواب من است

غزل شماره ۲۴۶: ساغر باده شرمسار من است

غزل شماره ۲۴۷: دریا نمی ز اشک نمک پرور من است

غزل شماره ۲۴۸: آه بی تاثیر من تیر من است

غزل شماره ۲۴۹: دل پروانه فروغ گهر راز من است

غزل شماره ۲۵۰: کشته ناز تو کی با کش ز طعن دشمن است

غزل شماره ۲۵۱: حشر آرام لقب آتش خس پوش من است

غزل شماره ۲۵۲: خرابه گرد فلک احتشام آه من است

غزل شماره ۲۵۳: جمعیت جهان ز پریشانی من است

غزل شماره ۲۵۴: سخت حیران شده ام فرصت دیدن این است

غزل شماره ۲۵۵: آهم از بس که آتشین است

غزل شماره ۲۵۶: هر چند بهشت دلنشین است

غزل شماره ۲۵۷: بسترم تیغ و زخم بالین است

غزل شماره ۲۵۸: تماشاگاه دل چشم سیاه است

غزل شماره ۲۵۹: با سمند تو مگر مه به گرو تاخته است

غزل شماره ۲۶۰: گریه خاکستر گداخته است

غزل شماره ۲۶۱: سجده غفلت من قبله نما ساخته است

غزل شماره ۲۶۲: دیگر به بزم او سخن ما گذشته است

غزل شماره ۲۶۳: کار نفس ز جلوه رنگین گذشته است

غزل شماره ۲۶۴: گرد کلفت در جنون درد ایاغم گشته است

غزل شماره ۲۶۵: گلشن ز جلوه تو پریخانه گشته است

غزل شماره ۲۶۶: از اشک و آه من گل و سنبل شکفته است

غزل شماره ۲۶۷: بهر پابوس تو از خاکم غباری برنخاست

غزل شماره ۲۶۸: به جنون عشق مایل افتاده است

غزل شماره ۲۶۹: کدام شوق به راه دویدن افتاده است

غزل شماره ۲۷۰: هر طرف باد صبا زان طره بویی برده است

غزل شماره ۲۷۱: نه همین از دوری احباب داغم کرده است

غزل شماره ۲۷۲: آنکه صید عالم از چشم خماری کرده است

غزل شماره ۲۷۳: دیوانه گر به دل غم دنیا شمرده است

غزل شماره ۲۷۴: گلستان شرم و گلزار حیا آورده است

غزل شماره ۲۷۵: دلم از یاد تو خندان شده است

غزل شماره ۲۷۶: به دور ما نگه مشفقانه را چه شده است

غزل شماره ۲۷۷: یاد زلف تو مرا مصرع حالی شده است

غزل شماره ۲۷۸: گریه زچشمم به امان آمده است

غزل شماره ۲۷۹: شور دل پیشتر از دل به جهان آمده است

غزل شماره ۲۸۰: بی جام و شیشه چشم تو خمار بوده است

غزل شماره ۲۸۱: تا غم نبوده خاطر خرم نبوده است

غزل شماره ۲۸۲: موجه دریا ز شورم مصرع پیچیده است

غزل شماره ۲۸۳: بعد عمری سویم از روی مروت دیده است

غزل شماره ۲۸۴: رنجی که چشم شب پره از نور دیده است

غزل شماره ۲۸۵: ز بویی بیخودم رویی که دیده است

غزل شماره ۲۸۶: مطرب ترانه ای که دماغم رسیده است

غزل شماره ۲۸۷: بی سبزه نوبهار ندانم چکاره است

غزل شماره ۲۸۸: خلوت جان را تجلی از چراغ سینه است

غزل شماره ۲۸۹: هر نگاه گرم ما مجنون کامل گشته ای است

غزل شماره ۲۹۰: دشت جنون ز فتنه چشم تو دیده ای است

غزل شماره ۲۹۱: هر سر مویم ز افغان بلبل دیوانه ای است

غزل شماره ۲۹۲: نظر به جوهر اصلی نه زشت مکتسبی است

غزل شماره ۲۹۳: خیال دام و قفس انتظار آزادی است

غزل شماره ۲۹۴: دارم دلی که آینه پیرای بیخودی است

غزل شماره ۲۹۵: دلم را صبح عید جانسپاری است

غزل شماره ۲۹۶: از خوی تو عالم چمن شعله نگاری است

غزل شماره ۲۹۷: هر عارض افروخته مشاطه نازی است

غزل شماره ۲۹۸: دل آواره مستمندکسی است

غزل شماره ۲۹۹: دلی دارم که مست جام ساقی است

غزل شماره ۳۰۰: دو جهان از کتاب دل ورقی است

غزل شماره ۳۰۱: بازم از مژگان شوخی خارخار عاشقی است

غزل شماره ۳۰۲: داری تمام عالم اگر آشنا یکی است

غزل شماره ۳۰۳: دامان پاک عاشق و برگ سمن یکی است

غزل شماره ۳۰۴: جایی که دامگاه غزال رمیدگی است

غزل شماره ۳۰۵: در تماشای تو هر چشمی دلی است

غزل شماره ۳۰۶: هر سبزه این باغ نشان خم دامی است

غزل شماره ۳۰۷: خموشیها عجب شیرین زبانی است

غزل شماره ۳۰۸: بهار عمر و نوروز جوانی است

غزل شماره ۳۰۹: حال دل را تنم از ضعف زبانم گویاست

غزل شماره ۳۱۰: هر غنچه نشکفته نظر باز نگاهی است

غزل شماره ۳۱۱: ز جام عشق تو هر سبزه مست سودایی است

غزل شماره ۳۱۲: نگاهش دورگرد آشنایی است

غزل شماره ۳۱۳: گل هر ابر رنگین هوایی است

غزل شماره ۳۱۴: ز حرف دوست اگر کار من نرفت از دست

غزل شماره ۳۱۵: هر جا که نقش توبه شکستن شود درست

غزل شماره ۳۱۶: ز بسکه هر طرف از خاطرم غبار نشست

غزل شماره ۳۱۷: در دامت آن غبار که بر بال و پر نشست

غزل شماره ۳۱۸: شادیم از دلی که شکستن عیار اوست

غزل شماره ۳۱۹: حسن آتش و دل سمندر اوست

غزل شماره ۳۲۰: جفا جویی سپند آتش اوست

غزل شماره ۳۲۱: درد بیدرمان دوای جان بی آرام اوست

غزل شماره ۳۲۲: آنچه دل را می نوازد درد بیدرمان اوست

غزل شماره ۳۲۳: کرده خونم را صف مژگان چراغان زیر پوست

غزل شماره ۳۲۴: بیقراریهای عشق آیینه دار خوی دوست

غزل شماره ۳۲۵: گر دل غبار گشته امید خیال هست

غزل شماره ۳۲۶: وحدت جهان گرفت و تماشا چنانکه هست

غزل شماره ۳۲۷: هنوزم در دل از غم ریشه ای هست

غزل شماره ۳۲۸: اگر ستم کند امید احترامی هست

غزل شماره ۳۲۹: با اشک تلخکام اسیران گلاب چیست

غزل شماره ۳۳۰: صیقل رسوایی راز نهان پیداست کیست

غزل شماره ۳۳۱: دماغ وحشی ما صید بوی الفت کیست

غزل شماره ۳۳۲: فرزانگی در آتش غفلت سپند کیست

غزل شماره ۳۳۳: آن دل که نام درد نداند سپند کیست

غزل شماره ۳۳۴: فیض بیداری مسیح بخت آلود کیست

غزل شماره ۳۳۵: نمی داند محبت درهم از کیست

غزل شماره ۳۳۶: بوی چمن ز خانه به دوشان شوق کیست

غزل شماره ۳۳۷: گلزارها ز اشک جگرتاب چشم کیست

غزل شماره ۳۳۸: جنون بوی گل افسانه کیست

غزل شماره ۳۳۹: بی غرض چون گردد الفت محرم و بیگانه کیست

غزل شماره ۳۴۰: گریه بیقرار پیدا نیست

غزل شماره ۳۴۱: رفت از پیر و جوان طاقت و کس پیدا نیست

غزل شماره ۳۴۲: به فکر خاطر ناشاد ما نیست

غزل شماره ۳۴۳: ما را که سر عشرت و پروای طرب نیست

غزل شماره ۳۴۴: از رشک بلبلم دل حسرت نصیب نیست

غزل شماره ۳۴۵: گرفتار کمند عشق را صیاد حاجت نیست

غزل شماره ۳۴۶: نام دل بردن به غیر از یاد دلبر هیچ نیست

غزل شماره ۳۴۷: همزبان بزم ما غیر از در و دیوار نیست

غزل شماره ۳۴۸: جلوه ای از چشم دل مستور نیست

غزل شماره ۳۴۹: همتم را ترک عالم کمتر از تسخیر نیست

غزل شماره ۳۵۰: صبرم حریف عربده نیم ناز نیست

غزل شماره ۳۵۱: از راز محبت که گلی جز خطرش نیست

غزل شماره ۳۵۲: گرچه از سامان حیرانی نظر درویش نیست

غزل شماره ۳۵۳: خجلت الفت کشد هر دل که با ما صاف نیست

غزل شماره ۳۵۴: عشق اگر سوزد بر آتش حسن او را باک نیست

غزل شماره ۳۵۵: جز مراد دلت مرادم نیست

غزل شماره ۳۵۶: کدام صبح که سرمشق انتظارم نیست

غزل شماره ۳۵۷: به دور چشم توام التجا به دوران نیست

غزل شماره ۳۵۸: در تن بیمار لعل روح پرورد تو نیست

غزل شماره ۳۵۹: در سراپای شهید غم پنهان تو نیست

غزل شماره ۳۶۰: دیده ناکام را جز تهمت نظاره نیست

غزل شماره ۳۶۱: خرقه پوشی است خودنمایی نیست

غزل شماره ۳۶۲: آیا دیگر چه مدعا داشت

غزل شماره ۳۶۳: فلک ز کام من سفله کیش عار نداشت

غزل شماره ۳۶۴: رواج ساختگی های روزگار نداشت

غزل شماره ۳۶۵: عاشق آن روز که جا در خم آن دام نداشت

غزل شماره ۳۶۶: در دیار ما زمین مشت غباری هم نداشت

غزل شماره ۳۶۷: در حلقه زلف تو دلی چله نشین داشت

غزل شماره ۳۶۸: سبزه ما کی ز برق خرمنی اندیشه داشت

غزل شماره ۳۶۹: دلم با سوز پنهانی سری داشت

غزل شماره ۳۷۰: تا کی از شام جدایی ماجرا خواهد گذشت

غزل شماره ۳۷۱: در دلم سیر کوی یار گذشت

غزل شماره ۳۷۲: بیگانگی ز شکوه شام و سحر گذشت

غزل شماره ۳۷۳: دامن صحرا و کوه از دامن گلچین گذشت

غزل شماره ۳۷۴: گردش چشم تماشا می گشت

غزل شماره ۳۷۵: شوق روزی که پی چاک گریبان می گشت

غزل شماره ۳۷۶: حرف شوقت مختصر خواهم نوشت

غزل شماره ۳۷۷: نامه شوق تو را گر مختصر خواهم نوشت

غزل شماره ۳۷۷: نامه ی شوق تو را گر مختصر خواهم نوشت

غزل شماره ۳۷۸: فلک برات که بر شهپر هما ننوشت

غزل شماره ۳۷۹: دیده ام یک مژه آرام به خوابی ننوشت

غزل شماره ۳۸۰: گشته آیینه بیقرار خطت

غزل شماره ۳۸۱: نشینم گوشه ای با خاطر ناشاد هر ساعت

غزل شماره ۳۸۲: قرب شاهان بی صدف کی گوهر شهوار یافت

غزل شماره ۳۸۳: می کشیدی و نگه سیر چمن یاد گرفت

غزل شماره ۳۸۴: گلستانی که هوای دل نومید گرفت

غزل شماره ۳۸۵: تا غمش در دلم قرار گرفت

غزل شماره ۳۸۶: از قدش جلوه باز کام گرفت

غزل شماره ۳۸۷: آهم گره گشاست مدد می توان گرفت

غزل شماره ۳۸۸: مشق گداز دل ز نفس می توان گرفت

غزل شماره ۳۸۹: ره بر امید بیشترک می توان گرفت

غزل شماره ۳۹۰: هر دم ز گریه فیض نوی می توان گرفت

غزل شماره ۳۹۱: لاله به کف جام دمیدن گرفت

غزل شماره ۳۹۲: شرم رخت به دیده نقاب سمن گرفت

غزل شماره ۳۹۳: جایی که عقل دامن تدبیر می گرفت

غزل شماره ۳۹۴: فرصت مجنون اگر دنبال محمل می گرفت

غزل شماره ۳۹۵: گر عسس مال کسی از دزد معنی می گرفت

غزل شماره ۳۹۶: جلوه حسن تو بس در صورت و معنی گرفت

غزل شماره ۳۹۷: آمد از ذوق تپیدن نفس از یادم رفت

غزل شماره ۳۹۸: از پاک بینشی دل اهل نظر شکفت

غزل شماره ۳۹۹: داروی هوش و هوش ربایی خوشا دلت

غزل شماره ۴۰۰: پرده چشم سمن پیراهنت

غزل شماره ۴۰۱: ای چار رکن عالم خشتی ز بارگاهت

غزل شماره ۴۰۲: نگشته مست تو هرگز به هیچ در محتاج

غزل شماره ۴۰۳: مگشای پیش هر کس بار فسانه چون موج

غزل شماره ۴۰۴: گه به درد و گه به داغ ما مپیچ

غزل شماره ۴۰۵: لطف سخن و تازگی لفظ و ادا هیچ

غزل شماره ۴۰۶: بیند اگر ز گرد ره او رواج صبح

غزل شماره ۴۰۷: آن میگساری شب و این دور باش صبح

غزل شماره ۴۰۸: گل گل شکفته از شفق فیض باغ صبح

غزل شماره ۴۰۹: شب روز شد به یاد تو روشن چراغ صبح

غزل شماره ۴۱۰: دل صاف می کند ز کدورت ایاغ صبح

غزل شماره ۴۱۱: بسکه از مهر او گداخته صبح

غزل شماره ۴۱۲: جذبه شوق که می ریخت به پیمانه صبح

غزل شماره ۴۱۳: سیم اشکم صیقل آیینه گل های صبح

غزل شماره ۴۱۴: گشته تا صیاد ما مژگان شوخ

غزل شماره ۴۱۵: که گفته سنگ دلت کفه محبت باد

غزل شماره ۴۱۶: اضطرابم رهین طاقت باد

غزل شماره ۴۱۷: رنگ شکسته از گل رویش عیان مباد

غزل شماره ۴۱۸: بی یاد قامتش دل بیتاب من مباد

غزل شماره ۴۱۹: گلشن آرای خیالم حسن محجوب تو باد

غزل شماره ۴۲۰: غمی که درد نیفزود ننگ سلسله باد

غزل شماره ۴۲۱: عنان دل به مژگان می توان داد

غزل شماره ۴۲۲: رشته وادی هجر تو گرم سر می داد

غزل شماره ۴۲۳: اشکم از بس کرده آب روی گل ها را زیاد

غزل شماره ۴۲۴: گلاب خون و عبیر غبار می طلبد

غزل شماره ۴۲۵: تذرو جلوه ات را دیده من آشیان زیبد

غزل شماره ۴۲۶: کجا بی کاوش دردی صد چاک می زیبد

غزل شماره ۴۲۷: قطره چون موج اضطراب افتد

غزل شماره ۴۲۸: ز تاب سنبلی صید ضعیفم در کمند افتد

غزل شماره ۴۲۹: آتشی نیست محبت که به ناپاک افتد

غزل شماره ۴۳۰: گلستان شو ز می تا نوبهار از چشم رنگ افتد

غزل شماره ۴۳۱: در دام تمنای تو گر بر سرم افتد

غزل شماره ۴۳۲: به لب هردم ز شادی شکر این سودا نمی گنجد

غزل شماره ۴۳۳: سخنها بر زبان چون رشته ها بر سوزنی پیچید

غزل شماره ۴۳۴: دلم تا چند از شرم نگاهی مضطرب گردد

غزل شماره ۴۳۵: همای گرد مجنون تو پرواز آشیان گردد

غزل شماره ۴۳۶: گر دل شکند مهرت از او دور نگردد

غزل شماره ۴۳۷: عشق تو چراغ دل هر خام نگردد

غزل شماره ۴۳۸: با ذوق گریه از دل خوناب کم نگردد

غزل شماره ۴۳۹: اشکم از یاد لبت آب گهر می گردد

غزل شماره ۴۴۰: دل شکسته درستی پذیر می گردد

غزل شماره ۴۴۱: در آن وادی که سرعت خاک دامنگیر می گردد

غزل شماره ۴۴۲: چه شد گردیده ام حیران لبم خاموش می گردد

غزل شماره ۴۴۳: عبث فضولی عقلم وکیل می گردد

غزل شماره ۴۴۴: ز شوخی مژه گر جام برنمی گردد

غزل شماره ۴۴۵: چه کرده ام که دگر بدگمان نمی گردد

غزل شماره ۴۴۶: اگر خاکستر پروانه ما توده می گردد

غزل شماره ۴۴۷: ز آهم خاطر منت گساران تازه می گردد

غزل شماره ۴۴۸: اگر عارض برافروزی شرر پروانه می گردد

غزل شماره ۴۴۹: خیال بت مرا بس در دل دیوانه می گردد

غزل شماره ۴۵۰: گردیده ام اسیر دوا یا علی مدد

غزل شماره ۴۵۱: مالک رقاب فتح و ظفر یا علی مدد

غزل شماره ۴۵۲: ز خون دل چه قدرها چمن حنا بندد

غزل شماره ۴۵۳: چو نیرنگ محبت چشم ارباب نظر بندد

غزل شماره ۴۵۴: دلی نسیم به عید بهار می بندد

غزل شماره ۴۵۵: ندیدم آن لب شیرین بخندد

غزل شماره ۴۵۶: گل ویرانه عاشق به روی آب می خندد

غزل شماره ۴۵۷: از تماشای رخت شام و سحر می خندد

غزل شماره ۴۵۸: دید در خواب که بر وضع جهان می خندد

غزل شماره ۴۵۹: میان مهربانی آنچنان بیگانه می خندد

غزل شماره ۴۶۰: دیوانه ما قحط خریدار پسندد

غزل شماره ۴۶۱: می گلگون ز مژگان سیاه یار می بارد

غزل شماره ۴۶۲: غبار عشقم از انجام من آغاز می بارد

غزل شماره ۴۶۳: پس از عمری به رویم گر نگاهی کرد جا دارد

غزل شماره ۴۶۴: بخت با ما سر جفا دارد

غزل شماره ۴۶۵: صدف گوهر چمن گل ابر باران دل وفا دارد

غزل شماره ۴۶۶: بهار می رسد و برگ عیشها دارد

غزل شماره ۴۶۷: در راه تو دل شتاب دارد

غزل شماره ۴۶۸: در دل خیال چشمش مست است و خواب دارد

غزل شماره ۴۶۹: از دل ما دلت خبر دارد

غزل شماره ۴۷۰: به جایی می رسد شوقی که الفت راهبر دارد

غزل شماره ۴۷۱: ز آهم هر طرف دل وحشتستان دگر دارد

غزل شماره ۴۷۲: جدا هر جلوه ای بینی ز سودای نظر دارد

غزل شماره ۴۷۳: شوق رازی است که اظهار در آتش دارد

غزل شماره ۴۷۴: خطی از هر سر مو محشر تابم دارد

غزل شماره ۴۷۵: گل خیال که در آب و آتشم دارد

غزل شماره ۴۷۶: ز استخوان ساخته صنعتگر قدرت درمی

غزل شماره ۴۷۷: چرخ به تسلیم پیشه دست ندارد

غزل شماره ۴۷۸: هر دل خبر از آینه دید ندارد

غزل شماره ۴۷۹: دلی کز غمش می به ساغر ندارد

غزل شماره ۴۸۰: نگاه خونی و مژگان تیغزن دارد

غزل شماره ۴۸۱: نزاکت اینقدر نی برگ گل نی یاسمن دارد

غزل شماره ۴۸۲: دل ما زخمی از مرهم ندارد

غزل شماره ۴۸۳: بیدل چه سراید به خیالی که ندارد

غزل شماره ۴۸۴: غبار عاشق اکسیر وفا در آستین دارد

غزل شماره ۴۸۵: ز رنگین شیوه ها گلزار بلبل آفرین دارد

غزل شماره ۴۸۶: به از درد او جان پناهی ندارد

غزل شماره ۴۸۷: نگه در دیده اندام تو دارد

غزل شماره ۴۸۸: نه اشک است اینکه بی یاد تو در چشمم غلو دارد

غزل شماره ۴۸۹: بوی گل و روی ماه دارد

غزل شماره ۴۹۰: هر دل که غم همیشه دارد

غزل شماره ۴۹۱: دل زخم که جان داغ که گل خار که دارد

غزل شماره ۴۹۲: تغافل در نگه پنهان که دارد

غزل شماره ۴۹۳: محبت در غم بیدردی آزادم نگه دارد

غزل شماره ۴۹۴: زاهد از سبحه رشته ای دارد

غزل شماره ۴۹۵: فقر هم خودنمایی ای دارد

غزل شماره ۴۹۶: حباب با دل من آشنایی ای دارد

غزل شماره ۴۹۷: شمع بزم تو دماغ از می شوخی دارد

غزل شماره ۴۹۸: ز خود هم می گریزد راز پنهان کسی دارد

غزل شماره ۴۹۹: ز ابر جلوه مهتاب تازگی دارد

غزل شماره ۵۰۰: دل به یاد تو زهر چاک هلالی دارد

غزل شماره ۵۰۱: گل پژمرده رنگی غیر حسرت برنمی دارد

غزل شماره ۵۰۲: به بزم شیخ و برهمن نشستنی دارد

غزل شماره ۵۰۳: تماشای بهار عافیت گل چیدنی دارد

غزل شماره ۵۰۴: دلم ز دانه ناکشته دامنی دارد

غزل شماره ۵۰۵: گر دست هوای تو به دلها نگذارد

غزل شماره ۵۰۶: نه تنها صبر با کم آرزوی بیش نگذارد

غزل شماره ۵۰۷: اگر بینش ز مژگان پر برآرد

غزل شماره ۵۰۸: جذب نگهت جام می از تاک برآرد

غزل شماره ۵۰۹: خواب اگر پی به سرگریه شبگیر آرد

غزل شماره ۵۱۰: دلم وحشی شود رازش اگر لب بر زبان آرد

غزل شماره ۵۱۱: مگو کشتن بلایی بر سر منصور می آرد

غزل شماره ۵۱۲: کو قاصدی که نامه به باد صبا برد

غزل شماره ۵۱۳: پروانه چراغ وفا پر کجا برد

غزل شماره ۵۱۴: سودای تو ما را به تمنای دگر برد

غزل شماره ۵۱۵: رنگی که حسن از دل نومید می برد

غزل شماره ۵۱۶: کلفت زخاطرم دل بیدار می برد

غزل شماره ۵۱۷: خط رسید آن چشم و آن ابرو همان دل می برد

غزل شماره ۵۱۸: از من و بلبل صبا صبر و تحمل می برد

غزل شماره ۵۱۹: چنگ دل از نغمه ای نی از نوایی می برد

غزل شماره ۵۲۰: کی دل کلید راز به دست زبان سپرد

غزل شماره ۵۲۱: بسکه دارم به دل محبت درد

غزل شماره ۵۲۲: کی قیامت در نظر با این تماشا بگذرد

غزل شماره ۵۲۳: نیست درویش آنکه از تاراج عزت بگذرد

غزل شماره ۵۲۴: یاد چشمت سرگران تا چند از دل بگذرد

غزل شماره ۵۲۵: گر آسمان زکینه دیرینه بگذرد

غزل شماره ۵۲۶: نه همین گرد ره شوق ز صرصر گذرد

غزل شماره ۵۲۷: در دلم یاد یار می گذرد

غزل شماره ۵۲۸: کسی که در دل خود از نیاز می گذرد

غزل شماره ۵۲۹: آفتی وام می توانم کرد

غزل شماره ۵۳۰: ترک غمت از کشتن و بستن نتوان کرد

غزل شماره ۵۳۱: رخی از باده رخشان می توان کرد

غزل شماره ۵۳۲: گریبان رشک گلشن می توان کرد

غزل شماره ۵۳۳: وفا با خاکساری می توان کرد

غزل شماره ۵۳۴: هشیاریم از یاد تو بیهوش برآورد

غزل شماره ۵۳۵: دلی کجاست که سامان عیش ما گیرد

غزل شماره ۵۳۶: زبان ناله پر از شوخی تحریر می گیرد

غزل شماره ۵۳۷: ز اشکم غنچه در هرجا گلاب رنگ می گیرد

غزل شماره ۵۳۸: وفا به مهر و عداوت به کین نمی ارزد

غزل شماره ۵۳۹: سررشته جنون ره اهل هوس نزد

غزل شماره ۵۴۰: نیم داغ گلی تا هر دو رویم یک هوا سوزد

غزل شماره ۵۴۱: دل رمیده به صد آب و تاب می سوزد

غزل شماره ۵۴۲: نه همین نامه چو شمع از خبرم می سوزد

غزل شماره ۵۴۳: جنون هر لحظه چون تاکم به تارک خاک می ریزد

غزل شماره ۵۴۴: توفیق در این بادیه رهبر نشناسد

غزل شماره ۵۴۵: دیوانه او غیر تحمل نشناسد

غزل شماره ۵۴۶: جان سختی دلم را بیداد می شناسد

غزل شماره ۵۴۷: گریختم که به گرد ره تو کس نرسد

غزل شماره ۵۴۸: گذشته ایم ز سر تا به نقش پا چه رسد

غزل شماره ۵۴۹: جایی که حکم ناله شبگیر می رسد

غزل شماره ۵۵۰: شوق ره گم کرده ای از وادی دل می رسد

غزل شماره ۵۵۱: دل اگر گم شده دلدار سلامت باشد

غزل شماره ۵۵۲: کسی که داغ جنونش طراز سر باشد

غزل شماره ۵۵۳: نوبهار است به میخانه مبارک باشد

غزل شماره ۵۵۴: نگه یار گریبان تو باشد

غزل شماره ۵۵۵: جنون داغی ز سودای تو باشد

غزل شماره ۵۵۶: خوشا آن دل که سرگرم غم جانانه ای باشد

غزل شماره ۵۵۷: جنون فسرده دلم را طبیب خواهد شد

غزل شماره ۵۵۸: اگر با دیده اعجاز محبت یار خواهد شد

غزل شماره ۵۵۹: دمی که از نگهت سرمه ستم نکشد

غزل شماره ۵۶۰: دیوانه تو بار محبت نمی کشد

غزل شماره ۵۶۱: بسکه دامان حجاب از الفت من می کشد

غزل شماره ۵۶۲: ز آسمان محبت چه وحی نازل شد

غزل شماره ۵۶۳: عالم از جلوه تو خرم شد

غزل شماره ۵۶۴: گرچه مجنون را محبت از هوس زایل نشد

غزل شماره ۵۶۵: مرا چون غنچه هردم چاک دل از چاک می جوشد

غزل شماره ۵۶۶: در محبت اشک و آه بی محابا را چه شد

غزل شماره ۵۶۷: می کنم پرواز ذوق جانفشانی را چه شد

غزل شماره ۵۶۸: ز خوی سرکشی دل در بر امید می رقصد

غزل شماره ۵۶۹: تیغ بر کفش دیدم خون من به جوش آمد

غزل شماره ۵۷۰: رفتم از هوش نگاه که به یادم آمد

غزل شماره ۵۷۱: کو ذره ای که صد خور بار جفا نداند

غزل شماره ۵۷۲: چشم ما پاک بود پاک حیا می داند

غزل شماره ۵۷۳: دل آتش پرستم شعله از اخگر نمی داند

غزل شماره ۵۷۴: به دل اضطرابی دعا می رساند

غزل شماره ۵۷۵: شکفتن در ریاض خاطرم بیکار می ماند

غزل شماره ۵۷۶: دل شکاران که مرا بی سر و پا ساخته اند

غزل شماره ۵۷۷: مشتی از خاکستر پروانه پیدا کرده اند

غزل شماره ۵۷۸: همچو خس آیینه پرداز شرارم کرده اند

غزل شماره ۵۷۹: دوستان فکری به حالم کرده اند

غزل شماره ۵۸۰: پاک بینان الفتی با داغ پنهان کرده اند

غزل شماره ۵۸۱: از دلم روزی که طرح روزگار انداختند

غزل شماره ۵۸۲: عشق نگشوده طلسمی است که بر دل بستند

غزل شماره ۵۸۳: به دلم بال و پر ناله کشیدن دادند

غزل شماره ۵۸۴: فریب جلوه مستانه دادند

غزل شماره ۵۸۵: تا دل مست تو را داغ وفا بخشیدند

غزل شماره ۵۸۶: عاجزان چون نام غیرت می برند

غزل شماره ۵۸۷: از وفا صافدلانی که می ناب خورند

غزل شماره ۵۸۸: بیدلان ملک وفا را نه به خاتم گیرند

غزل شماره ۵۸۹: عشق اول بر دل غم پرور آتش می زند

غزل شماره ۵۹۰: خاموشی از ترانه ما جوش می زند

غزل شماره ۵۹۱: گه نگاهش کاروان چشم آهو می زند

غزل شماره ۵۹۲: آنانکه هوس مایده کام شناسند

غزل شماره ۵۹۳: سرمه ای هر جا به چشم داغ سودا می کشند

غزل شماره ۵۹۴: دیده را شوخی چشمت دل بیتاب کند

غزل شماره ۵۹۵: به تغافل اگرم چشم تو رسوا نکند

غزل شماره ۵۹۶: همه دردیم تا دوا چه کند

غزل شماره ۵۹۷: صف مژگان تو دل را چمن سینه کند

غزل شماره ۵۹۸: خرم کسی که دل به غمت شاد می کند

غزل شماره ۵۹۹: خار گلزار وفا گل می کند

غزل شماره ۶۰۰: رشک حسنت خار در پیراهن گل می کند

غزل شماره ۶۰۱: در گلستان جگر داغ تو بس گل می کند

غزل شماره ۶۰۲: نیرنگ باده رفع حجابم نمی کند

غزل شماره ۶۰۳: در غمش تا سوختم بخت شرارم شد بلند

غزل شماره ۶۰۴: در بزم چو با عارض پر نور نشیند

غزل شماره ۶۰۵: یک سرنوشت طالع ما بی خطر نبود

غزل شماره ۶۰۶: امشب که خیال رخ او شمع نظر بود

غزل شماره ۶۰۷: چون دل ما گر دل یک قطره باران تنگ بود

غزل شماره ۶۰۸: دوش ساز ناله ام آهنگ بود

غزل شماره ۶۰۹: گر دو روزی کامجو در عشق بی آرام بود

غزل شماره ۶۱۰: گر سر و کار کسی با دل نبود

غزل شماره ۶۱۱: سرکنم آوارگی منزل همان گیرم نبود

غزل شماره ۶۱۲: از جان که می شنید اگر حرف غم نبود

غزل شماره ۶۱۳: دیدیم زهر چشم تو عمر دوباره بود

غزل شماره ۶۱۴: چشمت امشب ساقی و بیطاقتی پیمانه بود

غزل شماره ۶۱۵: قاصدی از گرد جولانش به هرسو می دود

غزل شماره ۶۱۶: هرکجا مست حیا آن بت طناز رود

غزل شماره ۶۱۷: صبح است و فیض گریه مستانه می رود

غزل شماره ۶۱۸: گر آفتاب مهر تو از سینه می رود

غزل شماره ۶۱۹: ترک مستم را اگر چین بر جبین پیدا شود

غزل شماره ۶۲۰: دشمن هوشی به رویت چشم تر نتوان گشود

غزل شماره ۶۲۱: گر شبی یاد تو دور از جان غمگینم شود

غزل شماره ۶۲۲: از شکستن دل ما رام تظلم نشود

غزل شماره ۶۲۳: مستی ز شور لعل تو هشیار می شود

غزل شماره ۶۲۴: از من آن چشم تغافل کیش غافل می شود

غزل شماره ۶۲۵: بیدلی صبر نیندوخته ای می خواهد

غزل شماره ۶۲۶: مست است و عرض آتش رخسار می دهد

غزل شماره ۶۲۷: هر که بیند لذت بیتابیم سر می دهد

غزل شماره ۶۲۸: عاشق از شوق نگاه واپسین جان می دهد

غزل شماره ۶۲۹: اجر جفا و مزد وفا را که می دهد

غزل شماره ۶۳۰: گر نگه نکهت گلزار حیا می باید

غزل شماره ۶۳۱: نگهبان چراغ راز دل خاموش می باید

غزل شماره ۶۳۲: از آتش ما گر نفسی دود برآید

غزل شماره ۶۳۳: هر دل که ز بیداد تو نومید برآید

غزل شماره ۶۳۴: یاد چشمت چو به سیر دل ما می آید

غزل شماره ۶۳۵: از چمن بی نقاب می آید

غزل شماره ۶۳۶: غباری از طواف کعبه مقصود می آید

غزل شماره ۶۳۷: دلم زیاد نگاهت به شور می آید

غزل شماره ۶۳۸: یاد چشمت چو پی غارت جان می آید

غزل شماره ۶۳۹: کجا از آتش می گرمی خوی تو می آید

غزل شماره ۶۴۰: آسودگی خاطر ناشاد مپرسید

غزل شماره ۶۴۱: بیستون روزی به یاد خاطر شادم رسید

غزل شماره ۶۴۲: بوالهوس لاف محبت زد و آزار کشید

غزل شماره ۶۴۳: حیرانی ما باغ و بهار است ببینید

غزل شماره ۶۴۴: چقدرها ز رهت نشو و نما می روید

غزل شماره ۶۴۵: دل چو خون شد ناز اشک پرده در نتوان کشید

غزل شماره ۶۴۶: ندیدنی است بساط جهان قدم بردار

غزل شماره ۶۴۷: زاهد در این بهار به ما توبه واگذار

غزل شماره ۶۴۸: زنده دردم به درمانم چه کار

غزل شماره ۶۴۹: جام بر کف خاطر اندوهگین دارد بهار

غزل شماره ۶۵۰: ساغری دارد به کف هر قطره باران بهار

غزل شماره ۶۵۱: دیوانه خطت دل ویرانه بهار

غزل شماره ۶۵۲: پیداست عکس چهره گل در هوای ابر

غزل شماره ۶۵۳: شبنم باغ وفا از خار دندان سخت تر

غزل شماره ۶۵۴: حسنش از گلزارها گلزارتر

غزل شماره ۶۵۵: دلم خون شد دل بیداد خوشتر

غزل شماره ۶۵۶: ساقی تبسم مژه کام بیشتر

غزل شماره ۶۵۷: سینه صافی با عداوت خویشتر

غزل شماره ۶۵۸: بیتابم ز حوصله صاحب کمال تر

غزل شماره ۶۵۹: شهید راز پنهان را سرافرازی نهان بهتر

غزل شماره ۶۶۰: انداز لطفش از گل و گلزار تازه تر

غزل شماره ۶۶۱: خنده از گل جلوه از سرو خرامان تازه تر

غزل شماره ۶۶۲: حیا پرورد نازی از دل اندوهگین مگذر

غزل شماره ۶۶۳: خط آزادی پریشان می نماید در نظر

غزل شماره ۶۶۴: مستم و آن چشم شهلا در نظر

غزل شماره ۶۶۵: داردم شوق تو بیتاب سفر

غزل شماره ۶۶۶: زنجیر شوق ما شده روز و شب دگر

غزل شماره ۶۶۷: دیده ام از گرد گلگون تو جولان دگر

غزل شماره ۶۶۸: ای از غم تو هر رگ ما ریشه دگر

غزل شماره ۶۶۹: هر گردش چشم تو پریخانه دیگر

غزل شماره ۶۷۰: آشوب در قلمرو ترکش ندید تیر

غزل شماره ۶۷۱: به نام گریه من فال می زند زنجیر

غزل شماره ۶۷۲: نگنجد در سرم سودای زنجیر

غزل شماره ۶۷۳: بحر وجود محشر موج و حباب گیر

غزل شماره ۶۷۴: صیقل دل از غبار خاکساری یادگیر

غزل شماره ۶۷۵: دست اگر داری به غیر از دامن صحرا مگیر

غزل شماره ۶۷۶: ای برای دلم سراپا ناز

غزل شماره ۶۷۷: ز فیض ابر شد زانسان جهان سبز

غزل شماره ۶۷۸: پرتو شمع تو پروانه گداز است هنوز

غزل شماره ۶۷۹: سرمه واری در نظر زان خاک پا دارم هنوز

غزل شماره ۶۸۰: راحتم شد بستر خواب و در آزارم هنوز

غزل شماره ۶۸۱: مایه عیش اسیران خاطر غمناک بس

غزل شماره ۶۸۲: قرار بخش دل تنگ یاد آن گل بس

غزل شماره ۶۸۳: گفت وگویی شنیده ام که مپرس

غزل شماره ۶۸۴: دارم دل افروخته چون خلوت فانوس

غزل شماره ۶۸۵: نکرده دست تهی اهل دیده را قلاش

غزل شماره ۶۸۶: شراری را نماند جا در آتش

غزل شماره ۶۸۷: شکار آینه گردیده آه می رسدش

غزل شماره ۶۸۸: سینه تا شد قلمرو تیرش

غزل شماره ۶۸۹: خداوندا مکن کس را شهید خنجر نازش

غزل شماره ۶۹۰: صبا در نافه می غلتد ز گرد راه پابوسش

غزل شماره ۶۹۱: کرده ام بسکه آرزوی خطش

غزل شماره ۶۹۲: ای چشم و چراغ آفرینش

غزل شماره ۶۹۳: گل گرفتار نقش بالینش

غزل شماره ۶۹۴: از قدش جلوه انتخاب فروش

غزل شماره ۶۹۵: ای کرده ز یاد ما فراموش

غزل شماره ۶۹۶: تا به کس روشن نسازم کفر ایمان بار خویش

غزل شماره ۶۹۷: بیکسیم ساخت خریدار خویش

غزل شماره ۶۹۸: جایی که گل از ناله کند بال و پر خویش

غزل شماره ۶۹۹: نسخه دارد لعلش از چشم حیاپرداز خویش

غزل شماره ۷۰۰: اشک بلبل نمک چش خویش

غزل شماره ۷۰۱: گر از تو بشنویم جواب سلام خویش

غزل شماره ۷۰۲: پرکاری معشوق نهان است در این باغ

غزل شماره ۷۰۳: اشک گلگونم به راه وعده می کارد چراغ

غزل شماره ۷۰۴: بهارم گلستان در گلستان ضعف

غزل شماره ۷۰۵: همین دانسته چشمش جای می خون خوردن عاشق

غزل شماره ۷۰۶: بر دلم آغوش صلح کل گشاید جنگ عشق

غزل شماره ۷۰۷: یکدلم گرچه پریشان نظرم ساخته عشق

غزل شماره ۷۰۸: خوابم شده تا سرمه بیداری توفیق

غزل شماره ۷۰۹: دارم دلی به سینه چو کژدم به زیر خاک

غزل شماره ۷۱۰: بیا ای هجر و وصلت مایه شیب و شباب دل

غزل شماره ۷۱۱: شدی مست و زد چاک جیب قبا گل

غزل شماره ۷۱۲: دیدن رویش نه تنها می برد از یاد گل

غزل شماره ۷۱۳: جلوه حسنت چمن پرداز گل

غزل شماره ۷۱۴: کرده ای انتخاب خنده گل

غزل شماره ۷۱۵: لبریز خنده است چمن از هوای گل

غزل شماره ۷۱۶: سرگرم داغ دل نکند آرزوی گل

غزل شماره ۷۱۷: بر تنم گردیده نقش بوریا تصویر دام

غزل شماره ۷۱۸: لبت به سهو نوازد گرم به یک دشنام

غزل شماره ۷۱۹: به خون تپیده شکاری ز صیدگاه توام

غزل شماره ۷۲۰: در وفا داری طلسم بیوفایی بسته ام

غزل شماره ۷۲۱: گرچه سودای تو یک عمر به سر داشته ام

غزل شماره ۷۲۲: در زمین دل خود تخم رضا کاشته ام

غزل شماره ۷۲۳: فانوس شمع خلوت دیدار گشته ام

غزل شماره ۷۲۴: در دل از مستی فغان گم کرده ام

غزل شماره ۷۲۵: لاله داغم ز گلزار جگر جوشیده ام

غزل شماره ۷۲۶: مشغول یاد اوست دل پاره پاره ام

غزل شماره ۷۲۷: لب تر نکرده از می هستی پیاله ام

غزل شماره ۷۲۸: بس که خود را بسته دام بلا می خواستم

غزل شماره ۷۲۹: ز یادش بس که هشیارم به خون خویشتن مستم

غزل شماره ۷۳۰: اگر عاقل اگر دیوانه مستم

غزل شماره ۷۳۱: ز شور عشق هرگز تلخ از شیرین ندانستم

غزل شماره ۷۳۲: گر گمان وصل آن نامهربان می داشتم

غزل شماره ۷۳۳: آتش از آن گرمی نگاه گرفتم

غزل شماره ۷۳۴: خراب آباد بودم عشق را معمار خود کردم

غزل شماره ۷۳۵: با لبش همزبانیی کردم

غزل شماره ۷۳۶: دلی به خاک ره انتظار می بندم

غزل شماره ۷۳۷: نظر گشودم و سر منزل تو را دیدم

غزل شماره ۷۳۸: به کویش در لباس بوالهوس بسیار گردیدم

غزل شماره ۷۳۹: نگران که بود رشک به حسرت دارم

غزل شماره ۷۴۰: غمی رنگین تر از گلزار دارم

غزل شماره ۷۴۱: پیاله بر کف و چشم تو در نظر دارم

غزل شماره ۷۴۲: نگه در دیده مانند گلی در دام خس دارم

غزل شماره ۷۴۳: خصم را زخمی شمشیر تحمل دارم

غزل شماره ۷۴۴: دلم گداخت سر ساغر گران دارم

غزل شماره ۷۴۵: سر و برگ هر شمع یا گل ندارم

غزل شماره ۷۴۶: دلی زخم انتخاب خنده گل در چمن دارم

غزل شماره ۷۴۷: نمی گنجد به محشر فوج عصیانی که من دارم

غزل شماره ۷۴۸: اگر شادم از غم رهایی ندارم

غزل شماره ۷۴۹: ز خون دیده و لخت جگر رنگین شبی دارم

غزل شماره ۷۵۰: دل پر حسرتی دارم غم کم فرصتی دارم

غزل شماره ۷۵۱: نیم دیوانه تنها با محبت همسری دارم

غزل شماره ۷۵۲: سراپا یکدلم درد تمنای کسی دارم

غزل شماره ۷۵۳: ستمکش چون دل خس پاره آتش دلی دارم

غزل شماره ۷۵۴: درد و داغ نهانیی دارم

غزل شماره ۷۵۵: بود روزی که پا ز این گل برآرم

غزل شماره ۷۵۶: حرفی از شعله خویت به زبان می آرم

غزل شماره ۷۵۷: گل داغم از رنگ و بو می گریزم

غزل شماره ۷۵۸: منم که نشیه می از خمار نشناسم

غزل شماره ۷۵۹: کاروان اشکم از اقلیم حیرت می رسم

غزل شماره ۷۶۰: خوار عشقم به اعتبار قسم

غزل شماره ۷۶۱: هوای خلد ندارم به کوی یار قسم

غزل شماره ۷۶۲: ز دست دل گهی در آتش و گه در چمن باشم

غزل شماره ۷۶۳: خوش آن نفس که غباری ز خاک کوی تو باشم

غزل شماره ۷۶۴: در نظر نقش و نگارت می کشم

غزل شماره ۷۶۵: تفسیر خموشی شده گویایی عشقم

غزل شماره ۷۶۶: حدیث لعل تو را گرچه مختصر دانم

غزل شماره ۷۶۷: ز چشم تر نمی آید تماشایی که من دانم

غزل شماره ۷۶۸: اگر بیهوده گردم شهر از صحرا نمی دانم

غزل شماره ۷۶۹: کو جنون تا از می وارستگی ساغر زنم

غزل شماره ۷۷۰: صلحم نساخت با تو در جنگ می زنم

غزل شماره ۷۷۱: مستم پیاله بر سر افسانه می زنم

غزل شماره ۷۷۲: صد زبان گر بهر عذر مدعا پیدا کنم

غزل شماره ۷۷۳: کو جنون کز سنگ طفلان خانه ای پیدا کنم

غزل شماره ۷۷۴: کو فرصتی که شکوه ندانسته سر کنم

غزل شماره ۷۷۵: از صبر من آزرده شد تا چند آزارش کنم

غزل شماره ۷۷۶: کو جنون کز می سودا قدحی نوش کنم

غزل شماره ۷۷۷: آن را که من زمال جهان محتشم کنم

غزل شماره ۷۷۸: یاد چشمی را به افسون رام الفت می کنم

غزل شماره ۷۷۹: گاه با مجنون و گاهی با صبا سر می کنم

غزل شماره ۷۸۰: روزگاری شد که با عشق آشنایی می کنم

غزل شماره ۷۸۱: ز دودمان دل و دیده یادگار منم

غزل شماره ۷۸۲: چه سرخوشم که ندانم دل و کباب از هم

غزل شماره ۷۸۳: دشمن و دوست بگو با هم در ساخته ایم

غزل شماره ۷۸۴: پیمان توبه در صف مستان شکسته ایم

غزل شماره ۷۸۵: با خون دل غبار خطش را سرشته ایم

غزل شماره ۷۸۶: سیماب توشه سفر خواب کرده ایم

غزل شماره ۷۸۷: تا نکته ای ز علم و ادب گوش کرده ایم

غزل شماره ۷۸۸: مصرع پیچیده زنجیر سودا خوانده ایم

غزل شماره ۷۸۹: تا از دل و دین جدا نگشتیم

غزل شماره ۷۹۰: چون توکل هر کجا رفتیم استغنا زدیم

غزل شماره ۷۹۱: عقلیم و طفل مکتب نادانی خودیم

غزل شماره ۷۹۲: ماییم و یاد دوست غنیمت کجا بریم

غزل شماره ۷۹۳: بار امید و ناز قناعت نمی کشیم

غزل شماره ۷۹۴: ما درد به درمان مسیحا نفروشیم

غزل شماره ۷۹۵: آسمان را رحم می آید به سرگردانیم

غزل شماره ۷۹۶: با دل به هرزه دست و گریبان چرا شویم

غزل شماره ۷۹۷: زخم دل گر شده بیکار به مرهم ندهیم

غزل شماره ۷۹۸: آشفته دلی دارم چون ساغر بد مستان

غزل شماره ۷۹۹: لخت جگر پاره بر آه نفس افشان

غزل شماره ۸۰۰: محراب دعا ساخته ام آن صف مژگان

غزل شماره ۸۰۱: ز خاک اهل دل بوی وفایی می توان بردن

غزل شماره ۸۰۲: بهانه را پر پرواز می توان کردن

غزل شماره ۸۰۳: گلزار مستمندان روی تو سیر دیدن

غزل شماره ۸۰۴: خوش بهشتی است روی او دیدن

غزل شماره ۸۰۵: به نهانخانه وحدت گذری پیدا کن

غزل شماره ۸۰۶: حال زار مرا تماشا کن

غزل شماره ۸۰۷: دل را به یاد مهر و وفا آشنا مکن

غزل شماره ۸۰۸: می بین چنین و یک نگه آشنا مکن

غزل شماره ۸۰۹: قتل ارباب هوس نامزد ناز مکن

غزل شماره ۸۱۰: جان بده ناکام و کام آرزو حاصل مکن

غزل شماره ۸۱۱: زاهد به جان زهد که آزار من مکن

غزل شماره ۸۱۲: زاهد به جز آزار ما کاری مکن کاری مکن

غزل شماره ۸۱۳: خوی آتش پیشه را تعلیم خود رایی مکن

غزل شماره ۸۱۴: دیده را روشن سواد سطر بینایی مکن

غزل شماره ۸۱۵: شعله پر ریزد به صید خاطر ناشاد من

غزل شماره ۸۱۶: ز بس در عشق شد صرف خموشی روزگار من

غزل شماره ۸۱۷: بهار سوختن بخشیده سامانی به داغ من

غزل شماره ۸۱۸: گه استغنا گهی رو دیده ام من

غزل شماره ۸۱۹: مبین خوار اگر هست اگر نیستم من

غزل شماره ۸۲۰: چو اخگر شعله پرورد است مغز استخوان من

غزل شماره ۸۲۱: چون شعله آبروی نیاز است خون من

غزل شماره ۸۲۲: گر افسرده گر سرکش است آه من

غزل شماره ۸۲۳: گر به محشر لطف ساقی عذرخواه آید برون

غزل شماره ۸۲۴: دچارم گر شود آیینه گوید سیر باغ است این

غزل شماره ۸۲۵: چشم بیگانگی پناه ببین

غزل شماره ۸۲۶: بیا و در دلم ای وحشت آشنا بنشین

غزل شماره ۸۲۷: سروری چنین و جلوه رعنایی اینچنین

غزل شماره ۸۲۸: صبر و شکیب دیده و جان و دلم از او

غزل شماره ۸۲۹: سرو رعنا غبار جلوه او

غزل شماره ۸۳۰: رو دیده ام زگرمی بی اختیار تو

غزل شماره ۸۳۱: بیا در آتشم افکن بگو ببین و برو

غزل شماره ۸۳۲: خونم به جوش آمده تیغ نگاه کو

غزل شماره ۸۳۳: نگه خون شد به چشم دیدنی کو

غزل شماره ۸۳۴: گریزان خودم از شرم بی تابی پناهی کو

غزل شماره ۸۳۵: هر نقش قدم چشمه خون است در این راه

غزل شماره ۸۳۶: خبر ز سوز نداری سروده نای که چه

غزل شماره ۸۳۷: طفل است و بدخو جوید بهانه

غزل شماره ۸۳۸: همه تن آینه ای دست بر آیینه منه

غزل شماره ۸۳۹: چشم است و نور دیده خیالت در آینه

غزل شماره ۸۴۰: اگر از خنده گر از چین جبین ساخته ای

غزل شماره ۸۴۱: دارم ز کاوش مژه ات جان تازه ای

غزل شماره ۸۴۲: طرف کلاهی از مژه بالا شکسته ای

غزل شماره ۸۴۳: ملک حیا به شرم نگاهی گرفته ای

غزل شماره ۸۴۴: بند از پایم برای امتحان دزدیده ای

غزل شماره ۸۴۵: ای عمر فتنه شوخی مژگان کیستی

غزل شماره ۸۴۶: به سویم آمدی شیدای خویشم ساختی رفتی

غزل شماره ۸۴۷: در آتش دارم از هر عضو بندی

غزل شماره ۸۴۸: هشیاریم گلی ز گلستان بیخودی

غزل شماره ۸۴۹: گه رنگ خزان گه چمن آرای بهاری

غزل شماره ۸۵۰: ز بی درد محبت حال اهل دل چه می پرسی

غزل شماره ۸۵۱: خراب گشته ز ویرانه که می پرسی

غزل شماره ۸۵۲: نکند گرچه کسی گوش به فریاد کسی

غزل شماره ۸۵۳: دل را چگونه منع محبت کند کسی

غزل شماره ۸۵۴: اگر در خواب خود را دیده باشی

غزل شماره ۸۵۵: و ما فیهما غیر جذب الوفا شیء

غزل شماره ۸۵۶: دیده خاک راه جولان تو بودی کاشکی

غزل شماره ۸۵۷: داریم بر تو احترامی

غزل شماره ۸۵۸: هر جلوه که در دیده ما کرده سلامی

غزل شماره ۸۵۹: هیچ دانی که چرا خوش چشمی

غزل شماره ۸۶۰: درد دل ز آن بیشتر دارم که تدبیرش کنی

غزل شماره ۸۶۱: همه نازی نیاز می بینی

غزل شماره ۸۶۲: مستی سراسر سفر ناز می روی

غزل شماره ۸۶۳: نمی دانم زبان دادخواهی

غزل شماره ۸۶۴: به طوفان اشکی به غوغای آهی

غزل شماره ۸۶۵: به استقبال مژگان سیاهی

غزل شماره ۸۶۶: خویش آیینه دار خود رایی

غزل شماره ۸۶۷: نه سوخته الفت دردم نه دوایی

غزل شماره ۸۶۸: دیده از جوش گریه دریایی

غزل شماره ۸۶۹: دل کشته آرزوست می گویی

غزلیات

حرف آخر قافیه