باب بیست و دوم: در روی به آخرت آوردن و ترك دنیا كردن

دیگر شماره ۱: دنیا که برای ره گذر باید داشت

دیگر شماره ۲: گر مرد رهی رخْت به دریا انداز

دیگر شماره ۳: چون مرگ در افکند به غرقاب ترا

دیگر شماره ۴: چون هرچه بود اندک و بسیار نبود

دیگر شماره ۵: دیدی تو که محنت زده و شاد بمرد

دیگر شماره ۶: عمری به هوس گذاشتی خیز و برو

دیگر شماره ۷: دانی تو که هر که زادناچار بمرد

دیگر شماره ۸: چون قاعده بقای ما عین فناست

دیگر شماره ۹: کارت همه چون که خوردن و خفتن بود

دیگر شماره ۱۰: تو بیخبری و تا خبر خواهد بود

دیگر شماره ۱۱: چون مردن تو چاره یکبارگی است

دیگر شماره ۱۲: چون پنداری در بنه ما افتاد

دیگر شماره ۱۳: بر لوح دلت نقش دو عالم رقم است

دیگر شماره ۱۴: گر مرد رهی حدیث عالم چه کنی

دیگر شماره ۱۵: ای دل صفت نفس بد اندیش مگیر

دیگر شماره ۱۶: چون بسیارست ضعف در ایمانت

دیگر شماره ۱۷: گفتی تو که مرگ چیست ای بینایی

دیگر شماره ۱۸: ای جان سبک روح گران سنگی چیست

دیگر شماره ۱۹: در عالم محنت به طرب آمدهیی

دیگر شماره ۲۰: ای آنکه همیشه نفس خشنود کنی

دیگر شماره ۲۱: بر هر وجهی که بسته اسبابی

دیگر شماره ۲۲: تا کی ز غم زیان وسودت آخر

دیگر شماره ۲۳: دردا که به درد ناگهان خواهی شد

دیگر شماره ۲۴: چون قاعده وجود پنداشتن است

دیگر شماره ۲۵: دل از طرب زمانه برداشتنیست

دیگر شماره ۲۶: آن چیست مرا از غم و تیمار که نیست

دیگر شماره ۲۷: جانی است درین راه خطرناک شده

دیگر شماره ۲۸: از عمر تمام بهره برداشته گیر

دیگر شماره ۲۹: هر دیده که روی در معانی آورد

دیگر شماره ۳۰: عشاق که قصه دل افروز کنند

دیگر شماره ۳۱: هر روز ز دل بر سر آتش میباش

دیگر شماره ۳۲: تا چند در فتوح جان دربندی

دیگر شماره ۳۳: هم تن ز وجود جان فرو خواهد ماند

دیگر شماره ۳۴: گر دیدهوری جمله نکو باید دید

دیگر شماره ۳۵: گر عقل تو کامل است کم خور غم خویش