Name: رباعیات
Author: سید حسن غزنوی

رباعی شماره ۱: خورشید همی سجده برد قد ترا

رباعی شماره ۲: ای چشم من از نقش رخت دفتر آب

رباعی شماره ۳: از زلف تو دل برون گرفتم مطلب

رباعی شماره ۴: کردست مرا زمانه در تاب امشب

رباعی شماره ۵: آی آینه جود مصور دستت

رباعی شماره ۶: از جود تو برد ابر بر گردون رخت

رباعی شماره ۷: از زلف تو باد گل سواری آموخت

رباعی شماره ۸: افسوس که آن جان جهانم بفروخت

رباعی شماره ۹: هر کیسه که بر وفاش جان از دل دوخت

رباعی شماره ۱۰: دل گرچه ز هجرت سپر تیر بلاست

رباعی شماره ۱۱: کس را ز فراق نیست این غم که مراست

رباعی شماره ۱۲: فردا بخرم هر آنچه در شهربلاست

رباعی شماره ۱۳: می بر کف من نه که دلم پر تاب است

رباعی شماره ۱۴: با دل گفتم که جان غمگین بی تست

رباعی شماره ۱۵: جورم همه زان غمزه خونخواره تست

رباعی شماره ۱۶: از دل همه آسایش جان رفت ز دست

رباعی شماره ۱۷: در رزمت و بزمت ای شه عدل پرست

رباعی شماره ۱۸: عکس تو ازاین دیده غمناک برست

رباعی شماره ۱۹: امشب مه من که آفتابی دگر است

رباعی شماره ۲۰: آن دل که هزار کامکاری کرده است

رباعی شماره ۲۱: ای دوست مرا غمت چو مویی کرده است

رباعی شماره ۲۲: از رنگ رخ تو لاله پرتاب شده است

رباعی شماره ۲۳: مقصود ز آفرینش ما جان است

رباعی شماره ۲۴: غم آتش و دل هیمه غمناکان است

رباعی شماره ۲۵: مشکین خط دوست را ز سنبل ننگ است

رباعی شماره ۲۶: در ده پسرا می که چمن را تاب است

رباعی شماره ۲۷: بر مه نقط از مشک سیه باری چیست

رباعی شماره ۲۸: بر روی تو از هلاک جانم غم نیست

رباعی شماره ۲۹: از فتنه چشم تو خور و خوابم نیست

رباعی شماره ۳۰: شب ها ز تو در سرم چه سوداست که نیست

رباعی شماره ۳۱: بی عارض چون سیم توام سنگی نیست

رباعی شماره ۳۲: تا مریم وقت شد هوا جوی بهشت

رباعی شماره ۳۳: در آب دو چشمم همه عکس رخ تست

رباعی شماره ۳۴: گر باز بیایم به مراد خویشت

رباعی شماره ۳۵: در بند نیاید به کمند انصافت

رباعی شماره ۳۶: بی یاد تو نرگس قدح زر نگرفت

رباعی شماره ۳۷: دل را چو هوای آن دل آرای گرفت

رباعی شماره ۳۸: جان جز به امید تو سکونی نگرفت

رباعی شماره ۳۹: چون خواست حسن مدح شهنشاهی گفت

رباعی شماره ۴۰: کس جز تو مرا طرب فزا نیست مباد

رباعی شماره ۴۱: ای شاه زمین دور زمان بی تو مباد

رباعی شماره ۴۲: یک وعده که نیم عشوه بد یار نداد

رباعی شماره ۴۳: یارم چو کلاله بر گل و لاله نهاد

رباعی شماره ۴۴: گر با دل و دیده هیچ کارم افتد

رباعی شماره ۴۵: درویش ز دور تو توانگر گردد

رباعی شماره ۴۶: هر شب که رخ سپهر گلشن گردد

رباعی شماره ۴۷: ترسان نه از آنم که دلم خون گردد

رباعی شماره ۴۸: شاها فلکی که روی از هر دارد

رباعی شماره ۴۹: بگذار جهان که او همین خو دارد

رباعی شماره ۵۰: نقد دلم از غمت عیاری دارد

رباعی شماره ۵۱: هرگز به وفا ز تو گمان نتوان برد

رباعی شماره ۵۲: حاشا که قبول خلقت از ره ببرد

رباعی شماره ۵۳: خاکی بر من کزین سرای اندیشد

رباعی شماره ۵۴: در راه تو دیده را زمین باید کرد

رباعی شماره ۵۵: دل را بدمی شاد نمی یارم کرد

رباعی شماره ۵۶: سلطان بهرام تا جهان می گیرد

رباعی شماره ۵۷: ای آنکه به تو دیده ظاهر نرسد

رباعی شماره ۵۸: خاک قدمت به تاج خورشید ارزد

رباعی شماره ۵۹: دل خیمه میان سنبل و سوسن زد

رباعی شماره ۶۰: شاها سوسن نمونه پروین شد

رباعی شماره ۶۱: ای شاه چو دولت تو جاوید آید

رباعی شماره ۶۲: شد عمر برون و آرزو برنامد

رباعی شماره ۶۳: یارم ره و رسم عشق نیکو داند

رباعی شماره ۶۴: دردا که دلم به وصل تو شاد نماند

رباعی شماره ۶۵: هر شب که دلم به حیلها درماند

رباعی شماره ۶۶: هوشم سوی یار ناجوانمرد بماند

رباعی شماره ۶۷: نی باد سحر بادم سر دم ماند

رباعی شماره ۶۸: این طایفه را چو خویشتن دانستند

رباعی شماره ۶۹: رندان می معرفت به اقبال کشند

رباعی شماره ۷۰: هر دم خسرو هزار دل شاد کند

رباعی شماره ۷۱: این هفت اختر که باغ معمور کند

رباعی شماره ۷۲: هر تیر کز این طبع چو الماس جهد

رباعی شماره ۷۳: سودی همه را مرا زیان خواهی بود

رباعی شماره ۷۴: دل در بر من به درد خشنود نبود

رباعی شماره ۷۵: افسوس که بخت دل فروزیت نبود

رباعی شماره ۷۶: همراهی عشق هر هوس را مدود

رباعی شماره ۷۷: مه باتو تا درون پیرانه رود

رباعی شماره ۷۸: یک روز مرا کار به سامان نرود

رباعی شماره ۷۹: حالی باری بر آتشم تا چه شود

رباعی شماره ۸۰: چون باد اگر زخاک سنگم بشود

رباعی شماره ۸۱: خشنود ز بهرام روان محمود

رباعی شماره ۸۲: آن سبزه که از گلت برون می آید

رباعی شماره ۸۳: در شیوه عشق صبر و زر می باید

رباعی شماره ۸۴: در ده قدح درد که در می باید

رباعی شماره ۸۵: آتش زده در هجر تو گرمی باید

رباعی شماره ۸۶: در عشق نماند دیده را جای امید

رباعی شماره ۸۷: هر لحظه کنی دلا یکی درد شکار

رباعی شماره ۸۸: ای رنگ رخت جامه جادوی بهار

رباعی شماره ۸۹: خط تو کشیده زهره را نیل ای یار

رباعی شماره ۹۰: جانا تن نالان که نماندست ببر

رباعی شماره ۹۱: دوش آن بت زرین کمر سیمین بر

رباعی شماره ۹۲: شبهای وصال ما کجا شد آخر

رباعی شماره ۹۳: هر روز ترا یک بدآموز دگر

رباعی شماره ۹۴: در مجلس خسرو همایون اختر

رباعی شماره ۹۵: غم گنج نهاده ای چه خواهم دیگر

رباعی شماره ۹۶: پیش لب خود یاد شکر هیچ مگیر

رباعی شماره ۹۷: هر سنگی را که آفتاب از تک و تاز

رباعی شماره ۹۸: مهمان من آمده است جانان امروز

رباعی شماره ۹۹: گر صبر نه ای ای دل پر خون بگریز

رباعی شماره ۱۰۰: از درد دل پر غمم ای ماه به ترس

رباعی شماره ۱۰۱: سبحان الله در آن جوانی و هوس

رباعی شماره ۱۰۲: ای دولت حسن تو شده یکصد باش

رباعی شماره ۱۰۳: ای دوست مطیع دشمن هجران باش

رباعی شماره ۱۰۴: ای شاه جهان را که خطر نیست ببخش

رباعی شماره ۱۰۵: دشمن که فتاده است بوصلت هوسش

رباعی شماره ۱۰۶: شاهنشه را که بخت بادا وطنش

رباعی شماره ۱۰۷: ای دل به دل آنچه می کند یار بکش

رباعی شماره ۱۰۸: ای دل قدح بلاش چون نوش بکش

رباعی شماره ۱۰۹: آیینه بیار است خط چون زنگش

رباعی شماره ۱۱۰: هر دم جنگ است با من مسکینش

رباعی شماره ۱۱۱: ای زلف تر از سوسن و گل مفروش

رباعی شماره ۱۱۲: از خاک درت ساخته ام مفرش خویش

رباعی شماره ۱۱۳: گه بر رخ آن مهرگیا بازم عشق

رباعی شماره ۱۱۴: خواهی که چو بلبل نهدت گفت محل

رباعی شماره ۱۱۵: زین یک دو سه پیمانه میازار ای دل

رباعی شماره ۱۱۶: چشم از نظری هلاک تو جست ای دل

رباعی شماره ۱۱۷: از علم و عمل چشم و چراغی دارم

رباعی شماره ۱۱۸: ای طایفه را چو خویشتن دانستم

رباعی شماره ۱۱۹: ای چرخ فلک قد بخم از زلف توام

رباعی شماره ۱۲۰: تا از تف سینه قبله زردشتیم

رباعی شماره ۱۲۱: در خدمت کس گر نکنم پشت به خم

رباعی شماره ۱۲۲: من روی بدان زلف چو شست آوردم

رباعی شماره ۱۲۳: آن شد که ترا به جان بها می کردم

رباعی شماره ۱۲۴: آرامگه دل خم مویت دیدم

رباعی شماره ۱۲۵: در عشق تو چون خیره سران می خندم

رباعی شماره ۱۲۶: مندیش که بی گل تو در گلزارم

رباعی شماره ۱۲۷: نی یاد کند یار ز رنج سفرم

رباعی شماره ۱۲۸: کی بو که قدم از این جهان برگیرم

رباعی شماره ۱۲۹: از علم زمین و آسمان می گیرم

رباعی شماره ۱۳۰: ای عکس خیالت آفتاب چشمم

رباعی شماره ۱۳۱: چون باز رهد ز غصه جان پاکم

رباعی شماره ۱۳۲: در دست یک ستمگر افتاد دلم

رباعی شماره ۱۳۳: نزدیک تو ای از همه کس کم که منم

رباعی شماره ۱۳۴: یارب ز تو آنچه من گدا می خواهم

رباعی شماره ۱۳۵: از عمر که بگذشت بلا می بینم

رباعی شماره ۱۳۶: تا عمر بود به دل هوای تو کنم

رباعی شماره ۱۳۷: رفتیم و گرانی ز وصالت بردیم

رباعی شماره ۱۳۸: تا چنگ بر آن سنبل پرتاب زدیم

رباعی شماره ۱۳۹: سر کوفته در پای بلا می گردیم

رباعی شماره ۱۴۰: بدخواه تو گفت ای ملک هفت اقلیم

رباعی شماره ۱۴۱: سبحان الله بعهد تو آن گویم

رباعی شماره ۱۴۲: دل بسته روزگار پر زرق شدن

رباعی شماره ۱۴۳: ای دل ز غمش ناله زاری می کن

رباعی شماره ۱۴۴: دارم ملکا چو ریگ و باران دشمن

رباعی شماره ۱۴۵: ای کرده بسی جفا به جای دل من

رباعی شماره ۱۴۶: آن رفت که عشوه می خریدم ز تو من

رباعی شماره ۱۴۷: خورشید بنفش و ماه گلرنگش بین

رباعی شماره ۱۴۸: ای مردم چشم ملک بینا از تو

رباعی شماره ۱۴۹: بگشای تو مشرق ای به حجت خسرو

رباعی شماره ۱۵۰: در راه یگانگی نشان ما کو

رباعی شماره ۱۵۱: رفتم ز درت دل به غمت کرده گرو

رباعی شماره ۱۵۲: ای دولت و دین را به سزا شاهنشاه

رباعی شماره ۱۵۳: ای در طلب لطف تو دریا تشنه

رباعی شماره ۱۵۴: ای نقش تو از دیده به دل جان بسته

رباعی شماره ۱۵۵: ای شاه تو شیر می فکندی ره ره

رباعی شماره ۱۵۶: ای عزم تو بر دولت و دین آکنده

رباعی شماره ۱۵۷: داد دلم ای خیال هر شب تو بده

رباعی شماره ۱۵۸: جانا تو به وصل خویش تعریفم ده

رباعی شماره ۱۵۹: ای نیست شده در غم تو هست همه

رباعی شماره ۱۶۰: بر دست من ای شوخ می روشن نه

رباعی شماره ۱۶۱: هر لحظه مرا به کام دشمن تو کنی

رباعی شماره ۱۶۲: ای جان جهانیان برای تو فدی

رباعی شماره ۱۶۳: ای نرگس تر جهان معطر کردی

رباعی شماره ۱۶۴: شاها چو نشاط بزم خرم گیری

رباعی شماره ۱۶۵: بر چهره من به نام خود زر داری

رباعی شماره ۱۶۶: شاها ملکی که دیر پاید داری

رباعی شماره ۱۶۷: زلفی ز برای عقل سوزی داری

رباعی شماره ۱۶۸: دردا که من از زمانه خوردم تیری

رباعی شماره ۱۶۹: از زخم خود و درد من ای رشک پری

رباعی شماره ۱۷۰: گفتم ببر من از تو ای مینایی

رباعی شماره ۱۷۱: گفتم که چوشب روی بکس ننمایی

رباعی شماره ۱۷۲: ای سایه ایزدی چو خورشید بزی

رباعی شماره ۱۷۳: تا چند زجان مستمند اندیشی

رباعی شماره ۱۷۴: خواهم که همه کار برایت کنمی

رباعی شماره ۱۷۵: جانم ز تو از واقعه تو حالی

رباعی شماره ۱۷۶: گر تو به خلاف دولت سلطانی

رباعی شماره ۱۷۷: زان جان که نداشت هیچ سودم تو بهی

رباعی شماره ۱۷۸: با دل گفتم که ای دل اسرار مگوی

رباعی شماره ۱۷۹: هر بوی که از مشک و قرنقل شنوی

رباعی شماره ۱۸۰: شاها اگر از بخت نشانی است تویی

رباعی شماره ۱۸۱: تا شربت عاشقی چشیدم ز غمت

رباعی شماره ۱۸۲: شاها کرم تو راز کان بگشاده ست

رباعی شماره ۱۸۳: جز عشق تو سرمایه دین داری نیست

رباعی شماره ۱۸۴: این دوست وشان که دشمن جان منند

رباعی شماره ۱۸۵: دل در زر و سیم و دولت و بخت مبند

رباعی شماره ۱۸۶: دردت ز دلم بدر نمی داند شد

رباعی شماره ۱۸۷: کس را بر تو ز ناز تمکین نبود

رباعی شماره ۱۸۸: حاشا که دلم کم تو گیرد هرگز

رباعی شماره ۱۸۹: ای باغ رخت گریز گاه نظرم

رباعی شماره ۱۹۰: گفتم مگر آتش جوانی ببرم

رباعی شماره ۱۹۱: من کز نم دیده آسیا گردانم

رباعی شماره ۱۹۲: یک چند نهان سوی دل آرام شدیم

رباعی شماره ۱۹۳: آن رفت که کردمی نگه سوی تو من

رباعی شماره ۱۹۴: این لشکر شاه فتح یابند همه

رباعی شماره ۱۹۵: ای جان دل ریش بر مهان بیش منه

رباعی شماره ۱۹۶: در خواب ندید چرخ اعلا چو منی

رباعی شماره ۱۹۷: ای سر تا پا به تازگی سرو سهی

رباعیات

حرف آخر قافیه