غزلها - جلد سوم

غزل شماره ۴۹: تا دامن از من کشیدی ای سرو سیمین تن من

غزل شماره ۵۰: یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتم

غزل شماره ۵۱: بهر هر یاری که جان دادم به پاس دوستی

غزل شماره ۵۲: دوش چون نیلوفر از غم پیچ و تابی داشتم

غزل شماره ۵۳: عاشق از تشویش دنیا و غم دین فارغ است

غزل شماره ۵۴: چون شمع نیمه جان به هوای تو سوختیم

غزل شماره ۵۵: یافتم روشندلی از گریه های نیم شب

غزل شماره ۵۶: شکسته جلوه گلبرگ از بر و دوشت

غزل شماره ۵۷: رفتیم و پای بر سر دنیا گذاشتیم

غزل شماره ۵۸: از صحبت مردم دل ناشاد گریزد

غزل شماره ۵۹: او را به رنگ و بوی نگویم نظیر نیست

غزل شماره ۶۰: زندگی بر دوش ما بار گرانی بیش نیست

غزل شماره ۶۱: آب بقا کجا و لب نوش او کجا

غزل شماره ۶۲: تا گریزان گشتی ای نیلوفری چشم از برم

غزل شماره ۶۳: دوش تا آتش می از دل پیمانه دمید

غزل شماره ۶۴: عیب جو دلدادگان را سرزنش ها می کند

غزل شماره ۶۵: تا قیامت می دهد گرمی به دنیا آتشم

غزل شماره ۶۶: همچو مجنون گفتگو با خویشتن باید مرا

غزل شماره ۶۷: سیاهکاری ما کم نشد ز موی سپید

غزل شماره ۶۸: همراه خود نسیم صبا می برد مرا

غزل شماره ۶۹: منع خویش از گریه و زاری نمی آید ز من

غزل شماره ۷۰: ساختم با آتش دل لاله زاری شد مرا

غزل شماره ۲۳: تا دامن از من کشیدی ای سرو سیمین تن من

غزل شماره ۲۴: یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتم

غزل شماره ۲۵: بهر هر یاری که جان دادم به پاس دوستی

غزل شماره ۲۶: دوش چون نیلوفر از غم پیچ و تابی داشتم

غزل شماره ۲۷: عاشق از تشویش دنیا و غم دین فارغ است

غزل شماره ۲۸: چون شمع نیمه جان به هوای تو سوختیم

غزل شماره ۲۹: یافتم روشندلی از گریه های نیم شب

غزل شماره ۳۰: شکسته جلوه گلبرگ از بر و دوشت

غزل شماره ۳۱: رفتیم و پای بر سر دنیا گذاشتیم

غزل شماره ۳۲: از صحبت مردم دل ناشاد گریزد

غزل شماره ۳۳: او را به رنگ و بوی نگویم نظیر نیست

غزل شماره ۳۴: زندگی بر دوش ما بار گرانی بیش نیست

غزل شماره ۳۵: آب بقا کجا و لب نوش او کجا

غزل شماره ۳۶: تا گریزان گشتی ای نیلوفری چشم از برم

غزل شماره ۳۷: دوش تا آتش می از دل پیمانه دمید

غزل شماره ۳۸: عیب جو دلدادگان را سرزنش ها می کند

غزل شماره ۳۹: تا قیامت می دهد گرمی به دنیا آتشم

غزل شماره ۴۰: همچو مجنون گفتگو با خویشتن باید مرا

غزل شماره ۴۱: سیاهکاری ما کم نشد ز موی سپید

غزل شماره ۴۲: همراه خود نسیم صبا می برد مرا

غزل شماره ۴۳: منع خویش از گریه و زاری نمی آید ز من

غزل شماره ۴۴: ساختم با آتش دل لاله زاری شد مرا